13 maanden geleden namen we afscheid van onze vrienden, familie en van ons vertrouwde Nederlandse leven. Dat was zwaar, verdrietig en spannend. Ik had niet verwacht dat het afscheid met jou, ruim een jaar later, bijna net zo zwaar aan zou voelen. We hoeven hier immers geen afscheid te nemen van familie of van mensen die we al jaren kennen, maar wel van ons inmiddels vertrouwde Sydney leven en van het land dat mij zo dierbaar is geworden en terecht ook thuis genoemd kan worden.

Want het waren me de avonturen, herinneringen en de reis wel. Avonturen vol met zwemmen in de oceaan, strandwandelingen, zon op het gezicht, een bruine huid, watervallen, regen, wandelingen, prachtige uitzichten en eindeloze wegen. Herinneringen aan tranen, blijdschap, eenzaamheid, ruzie, stof, Harrie, ijsjes, hotdogs, Longreach, hot springs en nieuwe vrienden. En een reis door een land dat alles werd wat ik ooit heb verwacht van reizen.

Naast al die ervaringen en avonturen werd jij Australië ook de plek waar ik mezelf tegenkwam en waar ik mijzelf echt leerde kennen, waar ik nog meer van Danny ben gaan houden, waar we voor het eerst samenwoonden en waar onze relatie nog beter werd.

Ik heb me hier eenzaam gevoeld, ik heb terug naar mijn oude leven in Nederland gewild en ik heb hier nooit meer weg gewild. Australië heeft mij zoveel meer gebracht dan ik had verwacht. Het heeft me geleerd dat we in een prachtige wereld leven, die op sommige plaatsten nog angstaanjagend leeg is en waar nog heel veel plek is. Die de meest enge en mooie dieren heeft van reuzenspin tot koala en kangoeroe. Het heeft me in laten zien hoe veel fijner het is als mensen je begroeten met ‘Hi mate, how are you doing’ dan met het koele ‘hallo’ wat ik uit Nederland kende. Ik heb geleerd dat je best met een zeventienjarige bus die meer dan 300.000 km op de teller heeft staan half Australië kan doorkruisen, maar dat het daarna dan wel klaar is met die bus. Ik heb hier geleerd dat je zelfs een trailer met gaten, stof en vol met spullen die niet van jou zijn een thuis kan zijn en dat een bus met een matras in een oogwenk veranderd in een echt huis waar je in en om leert leven.

Er zijn ontelbare dingen die ik hier in Australië gemist heb en waar ik naar terug verlang. Maar er zijn ook ontelbare dingen die ik ga missen nu ik weg ga hier. De spontane bezoekjes aan het strand, een kangoeroe die de weg over steekt, de tientallen gekleurde vogels die hier rondvliegen, de eindeloze warme dagen, het vrije gevoel van gaan waar je wil en wanneer je dat wilt, opstaan en de deur van Harrie opendoen en direct midden in de natuur staan en de eindeloze sterrenhemel. Het gemis wordt extra zwaar doordat we niet weten wanneer we hier weer terug komen. Misschien over twee jaar, maar misschien ook pas over tien jaar. Feit is dat we hier terug zullen komen. Al is het maar omdat we die verdomde Westkust nog moeten zien, en dat is toch al gauw nog de helft van het land.

Dus er zal een dag komen dat ik weer terug kom samen met Danny. Dat we weer ‘Mate how are you doing’ zeggen als we een winkel in komen. Dat we weer echte cowboys tegen komen op een rodeo en dat we de eindeloze wegen weer zullen berijden. Maar voor nu was dit het einde van ons Australische avontuur, van onze tijd in dit overweldigend grote en lege land. Van al de prachtige zee uitzichten en het helder blauwe water. Van alle wandelingen door de Sydney’se straten en van alle hike’s door regenwouden en langs de oceaan.

Lief Australië, het was me een genoegen. Het afscheid valt me veel zwaarder dan ik ooit had kunnen voorspellen. Tot maart 2018 was ik nooit langer dan drie weken van huis geweest en nu ben ik al meer dan een jaar aan de andere kant van de wereld en kan ik die plek maar met moeite verlaten. Maar er wachten nieuwe avonturen op ons en deze reis in dit prachtige land is een avontuur dat we nooit gaan vergeten. En jij Australië zit voor altijd in mijn hart en voor de rest van mijn leven zal jij ook een beetje thuis zijn.