Precies een jaar geleden vertrokken Danny en ik vanaf Brussel Airport naar Australië. Het was een jaar vol zon, hoogtepunten, verdriet en verwondering. Een jaar dat ik niet had kunnen voorspellen en dat alles was wat ik ervan had verwacht en nog zoveel meer.

Ik zou nu kunnen zeggen dat ik niet kan geloven dat het alweer een jaar geleden is dat we aan dit gekke avontuur begonnen. Maar dat is niet waar, want hoewel het jaar voorbij is gevlogen voelt het aan de andere kant ook alsof we al lang weg zijn. Mijn tijd bij Wendy’s lijkt eeuwen geleden en als ik denk aan die eerste weken die we doorbrachten in Harrie dan voelt dat ook lang geleden. Maar jeetje wat een avontuur is dit jaar geweest.

We woonde in Harrie, in Sydney, Danny woonde in Longreach en ik woonde in een trailer vol gaten waar elke week weer een meter stof in lag. We werkte als kok, ijsverkoper, burgerbakker, bioscoopmedewerker, H&M medewerker en kerstelf. We reden door de staten New South Wales, Queensland, Northern Territory, South Australia en The Capital State en legde zo meer dan 30.000 km af in Australië. We spendeerde twee heerlijke weken in Bali, zagen Uluru, zwommen vaker in de oceaan dan ik ooit in mijn leven heb gedaan en spotte kangoeroes, dolfijnen, koala’s en emu’s in het wild.

Dit jaar kende vele hoogtepunten, maar gek genoeg ook vele diepe dalen. Het feit dat we drie maanden zonder elkaar hebben geleefd was niet makkelijk, maar tegelijkertijd heb ik in die tijd wel de meest fantastische mensen ontmoet en ben ik op de meest bijzondere plekken in Australië geweest. Het feit dat Harrie kapot ging en we hem uiteindelijk voor 500 dollar moesten verkopen was zuur, maar we hebben dankzij Harrie wel veel unieke plekken in Australië kunnen zien en uiteindelijk was het een hele goede keuze voor ons om in Sydney te gaan wonen en werken.

Ik ben er afgelopen jaar wel achter gekomen dat reizen meer is dan foto’s maken op mooie stranden en steeds weer op zoek naar nieuwe plekken om heen te gaan. Onzekerheid, geld zorgen, teleurstelling, eenzaamheid en angst horen er ook zeker bij. Maar dat zijn juist de dingen waardoor je uiteindelijk groeit, al voelt het op dat moment zeker niet zo. Voordat ik weg ging zeiden veel mensen tegen me dat reizen ook inhield dat je ‘jezelf zou tegenkomen’. Ik vroeg me altijd af hoe zo’n moment eruit zou zien. Botste je dan opeens tegen een soort mentale muur op en dacht je: ah nu ben ik mezelf aan het tegenkomen? En ik kan nu zeggen: nee dat is het niet helemaal. Maar je ziet op de een of andere manier wel sneller patronen van jezelf. Ik ben er bijvoorbeeld achter gekomen dat ik soms zeer negatief ingesteld ben, ik zag in sommige situaties vooral de problemen en niet de oplossingen. Ook ben ik er achter gekomen dat ik nogal de neiging heb om bij problemen vooral mijn hoofd in het zand te steken en dan hopen dat als ik weer boven kom dat het probleem is opgelost. Dat zijn dingen die je opeens opvallen als je niet meer in je gewone Nederlandse leventje zit. Makkelijk is dat zeker niet en het kan behoorlijk confronterend zijn, maar ik denk wel dat ik als mens het afgelopen jaar gegroeid ben door dit soort momenten.

Wat dit jaar in Australië mij naast een zongebruinde huid en nieuwe stopwoordjes als ‘mate’ en ‘no worries’ heeft gebracht is dankbaarheid. Want wat ik vooral voel als ik aan dit jaar denk is dankbaarheid. Dankbaarheid voor het feit dat we dit avontuur mochten en konden beleven, voor het feit dat ik dit mocht delen iemand van wie ik zoveel hou en van wie ik na dit jaar nog zoveel meer ben gaan houden en dankbaarheid voor de mooie wereld waarin we leven en die ik dit jaar nog veel verder heb mogen ontdekken. Op naar nog meer mooie avontuur in dit jaar want onze reisplannen zijn zeker nog niet ten einde.

Maar voordat ik daar meer over vertel zal ik deze week elke dag een blog plaatsen over dit jaar in Australië. Dit is dus de eerste van zeven blogs over ons jaar in Australië.