Op dit moment zijn we al een half jaar in Australië! Het lijkt nog maar gisteren dat we zijn gegaan vanuit het koude Brussel. Afgelopen half jaar was anders dan alles wat ik had verwacht van Australië en nog zoveel meer.

Ik kan bijna niet geloven dat we al een half jaar hier zijn. Dit eerste half jaar is zo snel gegaan. Een jaar lijkt eindeloos lang, maar eigenlijk is het zo voorbij.
Dit eerste half jaar was een echte rollercoaster. De eerste drie maanden hebben we fijn samen met Harrie langs de oostkust getrokken en de afgelopen drie maanden stonden natuurlijk in het teken van werken.

Die eerste weken in Australië maakte ik me veel zorgen over van alles. Mijn oude leven in Nederland had ik opgegeven en ik voelde een druk dat Australië ‘het’ moest worden. Ik maakte me zorgen dat we weinig andere backpackers ontmoeten en had soms het idee dat ik veel te naïef in dit avontuur gesprongen was. Langzaam aan zijn de twijfels over de reis verdwenen. Ik voel me op mijn plek in Australië en heb mijn draai gevonden in het reizende leven. Ik ben ook niet meer bang dat ik iets fout doe of dat ik niet genoeg mensen ontmoet. Dat komt ten eerste omdat ik de afgelopen drie maanden veel mensen heb ontmoet en daarnaast ben ik steeds beter in het los laten van de verwachtingen van andere. Ik ben minder bezig met wat ik denk dat andere van mij verwachten en ben meer bezig met wat ik zelf wil maken van mijn tijd hier.

Hoewel we al een half jaar gescheiden zijn van iedereen thuis in Nederland heb ik nog niet echt heimwee gehad. Ik mis het soms om gewoon even bij mensen langs te gaan of vrienden en familie even te zien, maar ik heb naast dat geen behoefte om al terug te gaan. Toen we naar Australië gingen was ik bang dat ik enorme heimwee zou krijgen, maar dat is dus uitgebleven. Ik mis mijn familie en vrienden wel. Via whatsapp, skype en gewoon bellen lijkt iedereen dichtbij, maar het is toch niet hetzelfde. Ook zijn er momenten of dingen die gebeuren waar ik graag bij had willen zijn of waarvan ik had gewild dat ik even naar iemand toe kon zoals een bruiloft, een zwangerschap, maar ook het overlijden van iemand.
Gelukkig staan er komend half jaar twee herenigen op het programma. Over twee weken gaan Danny en ik naar Bali waar we Ilse en Teun gaan zien en Thijs komt in december helemaal vanuit Nederland naar Australië voor drie weken. Ik kijk er echt naar uit om hen weer te zien en weer even echt bij te praten en met elkaar te zijn.

Hoewel we hier al een half jaar zijn, hebben we nog honderd ideeën voor het volgende half jaar. Zo gaan we twee weken naar Bali eind september en daarna zijn we van plan om dwars door Australië te rijden, van Darwin helemaal naar Adelaide. Als het goed is doen we daar een maandje over. Voor november en december gaan we weer opzoek naar werk, wellicht farmwork maar dat zien we dan wel. Januari en februari is nog wat onzeker, wellicht werken maar misschien ook reizen. Ik denk niet dat we in maart naar huis komen (sorry mam). Ik wil toch kijken of ik misschien mijn tweede jaar kan krijgen voor mijn visa en anders blijven we waarschijnlijk nog wat langer op een toeristenvisa. En wat we daarna gaan doen? Geen idee, dat zien we op dat moment wel weer. We zijn voor nu het reizen nog niet beu, dus als we dat nog wat langer kunnen doen is dat fijn. Wat ik inmiddels wel zeker weet is dat we uiteindelijk wel weer naar Nederland terug zullen komen. Hoe fijn het hier in Australië ook is, ik voel steeds sterker dat Nederland mijn basis is en dat ik daarna terug wil keren.

Tot slot nog een lijstje met dingen die ik in het afgelopen half jaar geleerd heb, zowel over Australië als over mezelf.

• Eindelijk snap ik waarom mensen zoveel geld uitgeven aan Havaiana slippers. In Nederland vond ik dat altijd onzin (nog steeds wel, want kom op jullie hebben nu een goede zomer gehad maar verder doe je ze toch nooit aan!?) maar hier in Australië loont het echt om 30 dollar aan slippers uit te geven. Ik heb afgelopen half jaar denk ik een stuk of 40 keer mijn schoenen aan gehad en voor de rest loop ik altijd op slippers en mijn havaina’s doen het nog steeds mega goed.
• Los laten. Mensen die mij kennen weten dat ik best een controle freak ben. Maar ik leer hier in Australië steeds meer los laten en leer steeds meer om de dingen gewoon te laten gebeuren en dat je niet overal invloed op kan hebben.
• Hier in Australië zijn vliegen echt duizend keer vervelender dan in Nederland. Je zult mij in Nederland niet snel meer horen klagen over vliegen, want hier in Australië slaan ze echt alles. Ze willen in je oog, neus of oor kruipen en ook al sla je ze weg, ze komen direct terug.
• Doordat Danny en ik drie maanden zonder elkaar waren, heb ik ook geleerd hoe sterk onze relatie is. Want we houden het net zo goed uit als we 24/7 samen zijn in Harrie als dat we het volhouden om elkaar bijna drie maanden niet te zien. Toen we gingen had ik zeker geen twijfels over onze relatie maar na een half jaar kan ik wel zeggen dat ik opkijk van hoe sterk onze relatie eigenlijk is.
• Toen we in Australië aankwamen waren we twee witte stipjes in een land waar iedereen goud gebruind was door de zon. Inmiddels heb ik al zo lang een bruine kleur dat ik me af vraag of hij ooit nog weg zal gaan. Ik hoop het niet, maar ik ben bang dat hij ooit wel weer zal verdwijnen.
• Onze aarde kent zoveel prachtige plekken. Nu heb ik vooral prachtige plekken hier in Australië gezien, maar ook in Europa biedt de natuur je zoveel. Het zet me wel steeds meer aan het denken over hoe wij als mensen de aarde op gebruiken en wat we kunnen doen om haar in deze prachtige staat te behouden.
• In een land als Australië zijn de afstanden lang en vinden ze pas boven de 1000 kilometer dat je een eind moet rijden. Als ik nu denk dat ik het lang vond om van Helmond naar Utrecht te rijden dan kan ik me dat bijna niet meer voorstellen. Dat is maar een uur, misschien 1,5 maar meer is het niet. Als je op vakantie ging naar Frankrijk en je moest acht uur rijden, dan dacht je: wow lang. Maar nu lijkt dat een eitje.
• Ook al ga je naar het buitenland, je neemt jezelf gewoon mee. Toen ik naar Australië ging had ik allerlei ideeën over hoe ik daar zou zijn. Ik zou een ander mens zijn, iemand met veel zelfvertrouwen. Ik zou oude vervelende gewoontes niet meer hebben, die zou ik in Nederland laten. Dit is allemaal niet gebeurd, natuurlijk. Ik ben nog steeds Louke. Met mijn onzekerheden, met mijn irritante gewoontes en met dezelfde ideeën. Ja, ik verander. Maar dat is een geleidelijk proces, ik heb mijn oude gewoontes niet buiten het vliegtuig gelaten.