Hoewel de titel van deze blogpost dramatisch klinkt, wees niet bang: in deze blogpost ga ik jullie niet vertellen dat Danny en ik onze relatie hebben beëindigd. De titel van deze blog is letterlijk, want hoewel ik eindelijk een baan vond betekende dit wel dat Danny en ik de komende 3 maanden niet samen zouden zijn.  

Op 31 mei werd ik gebeld door Lynne Rix. Zij is eigenaar van Wendy’s on Wheels. Wendy’s is een redelijk bekende fastfoodketen in Australië en Nieuw Zeeland. Hun fastfood bestaat vooral uit ijs, milkshakes, frietjes en hotdogs. Zoals bij veel ketens in Australië worden alle filialen gerund door franchise ondernemers. Lynne en haar man zijn zulke ondernemers, alleen staat hun Wendy’s niet op een vaste plek. Het is een foodtruck die door Queensland en Northern Territory van evenement naar evenement trekt.

In eerste instantie bracht haar telefoontje veel goed nieuws. Ik kon de week daarna al beginnen, ik zou niet hoeven te betalen voor accommodatie en ik zou veel plekken zien van Australië waar normale backpackers niet komen. Omdat haar telefoontje me een beetje overdonderde en me vooral blij maakte omdat ik nu echt werk had, begon het besef van wat deze baan betekende pas na het telefoontje in te dalen. Dit betekende dat ik die maandag naar Normanton zou gaan en dat ik met Lynne, haar man en de andere backpackercollega van evenement naar evenement zou trekken. Danny daarentegen zou in Cairns blijven, hij zou een huis gaan zoeken waar hij de komende maanden kan wonen.

De knoop werd voor ons doorgehakt, in mijn enthousiasme had ik al ja tegen Lynne gezegd en diep vanbinnen wilde ik deze baan ook graag. Niet in de laatste plaats omdat ik gewoon echt werk en geld nodig had. Ergens zag ik het avontuur van ‘alleen’ reizen ook wel in, maar aan de andere kant: dit avontuur wilde we met z’n tweeën doen. Reizen door Australië was een droom van ons allebei en nu gingen we dat opeens apart van elkaar doen.

We hadden het er veel over dat weekend in Daintree Forrest. Beide waren we het erover eens dat we/ik het moest proberen. Was het niks dan kon ik altijd nog terug komen en in Cairns verder zoeken naar een baan. Diep van binnen dacht ik ook dat als ik nog iets zou horen van een andere baan in Cairns dat ik dan gewoon terug zou komen. Die zondag en maandag reden we door het noordelijke puntje van Australië richting Normanton. Hier had ik met Lynne afgesproken en dit zou mijn eerste evenement worden. Dit was onze eerste echte ervaring met de Outback en de honderden kilometers aan rode aarde en rechte wegen. Hoewel we die dagen genoten van ons laatste beetje samen zijn, brak er bij ons om de beurt toch paniek door. Soms bij mij omdat ik dacht: dit kan ik nooit alleen en het is niet leuk zonder Danny. En bij Danny omdat hij het idee van alleen in Cairns wonen niet echt fijn vond. We beurde elkaar op en gingen verder.

In Normanton aangekomen besloten we het er nog even van te nemen, we sliepen op een campingpark met een zwembad en internet en ’s avonds gingen we ‘uiteten’ bij de plaatselijke pub. De volgende dag bestond vooral uit wachten want we wisten niet precies hoelaat Lynne en Steven (haar man) aan zouden komen. Het idee was dat Danny nog een eind terug zou rijden richting Cairns, maar omdat Lynne en Steven pas rond 17 uur die avond aankwamen besloot hij toch nog een nachtje te blijven. Ik wilde het niet direct toegeven, maar ik vond het fijn dat hij er nog een nachtje was. Hij maakte net als ik kennis met Lynne en Steven en met Deni (whats in a name) de andere werknemer van Wendy’s uit Groot-Brittannië. Die avond hebben we gezellig met haar en wat andere backpackers zitten praten. Eentje werkte voor een andere ondernemer op het evenement en een ander stel was op een benzinepomp opgepikt door iemand omdat ze voor de catering nog handen te kort kwamen. Het was een heel gezellige avond.

Die ochtend was het een stuk minder gezellig. Ik nam mijn intrek in de trailer waar ik samen met Deni de komende weken zou wonen en verhuisde mijn spullen vanuit Harrie. Daarna moesten Danny en ik dan toch echt afscheid van elkaar nemen. Dat ging gepaard met veel tranen vanuit mijn kant. Natuurlijk zouden we elkaar in de tussentijd nog gaan zien, maar op dat moment voelde deze hele beslissing verkeerd en stom. Ik wilde niet weg van Danny, maar ik wilde wel bij Wendy’s werken. Na een laatste kus en knuffel vertrokken Danny en Harrie in een wolk van stof uit Normanton.

De rest van de dag bleef ik me verloren voelen. Gelukkig was ik een groot deel van de dag bezig met de Wendy’s wagen poetsen en klaarmaken voor het evenement en leerde ik ook mijn andere nieuwe collega’s kennen. Een Brits stel voor wie dit ook hun eerste evenement was. Danny was ondertussen aan het proberen om in een dag terug naar Cairns te rijden. Toen hij nog zo’n 1, 5 uur moest rijden besloot Harrie opeens om er mee op te houden. Het leek bijna een teken. Danny was genoodzaakt om die avond op een parkeerplaats te slapen, maar gelukkig had de meneer van de Australische ANWB gezegd dat hij hem de volgende dag naar een garage zou slepen. De accu laadde niet meer op, maar volgens hem kon dit best gemaakt worden.

Dit was een aantal weken geleden. Inmiddels heb ik mijn draai bij Wendy’s aardig gevonden. Ik heb leuke collega’s en het werk bevalt goed. Harrie kon gelukkig gemaakt worden en dus is hij weer up and going. Toch blijft het nog wel wringen dat Danny en ik niet meer samen zijn. We weten beide dat het even niet anders kan, ik heb uiteindelijk van geen enkele baan waarop ik had gesolliciteerd meer iets gehoord, maar toch. We wilde dit met z’n tweeën doen. Het werk voor Wendy’s loopt tot september en er zijn in de tussentijd gelukkig wat mogelijkheden om elkaar te zien. Tot die tijd moeten we ons er dus maar even doorheen slaan.