Zoals ik in eerdere post al aangaf waren we vooral naar Cairns gekomen om werk te zoeken. Na drie maanden reizen langs de oostkust van Australië was ons budget toch echt bijna op. En hoewel we enthousiast aan onze zoektocht begonnen, was het toch lastiger dan we dachten.

Omdat we al verwacht hadden dat het zoeken naar werk misschien lang zou duren waren we al op tijd begonnen met zoeken. Ik wilde voorkomen dat we echt zonder geld kwamen te zitten. Dat eindigde als eerste in ons aardbeien avontuur, dat dus niet zo lekker uitpakte. Daarna gingen we ons echt focussen op Cairns en probeerde we daar werk te vinden.

Danny had al snel beet bij een koffietentje. Hij heeft veel ervaring als barista (en daar zoeken ze in elke stad wel naar) en nog belangrijker: hij heeft een Australisch paspoort. Omdat we nu op zoeken waren naar ‘normale’ banen, kwam dat goed uit. Want ze hebben nu eenmaal liever ‘echte’ Australiërs dan backpackers met een working holiday visum. Ten eerste komt dat natuurlijk omdat je met een WHV maar zes maanden voor een baas mag werken. Dus bedrijven weten vanaf het begin al dat je maar maximaal een halfjaar bij hen gaat werken. Daarnaast komt het geregeld voor dat backpackers veel eerder weggaan. Bijvoorbeeld al na drie maanden. Danny lijkt op het oog gewoon een hele normale Australische jongen die graag een baan wil en hij lijkt hiermee een werknemer te worden die lang blijft. Dat is natuurlijk niet helemaal zo, maar daarmee staat hij bij een sollicitatie wel hoger op de lijst dan iemand als ik.

Dat dit echt zo is blijkt wel uit het feit dat Danny bij verschillende bedrijven waar we beide hebben gesolliciteerd wel uitgenodigd werd voor een gesprek, waar ik niks meer van het bedrijf hoorde na mijn sollicitatie. Maar we moeten niet direct te enthousiast worden over Danny’s permanente verblijfsvergunning, want er zoeken op dit moment heel veel mensen werk in Cairns en ook als echte Aussie word je er zo uitgegooid. Na een goed sollicitatiegesprek bij de koffietent zou Danny een week later een proefdag hebben. Maar ze belde hem op dinsdag op (mind you: een week later dus) dat hij niet naar die proefdag hoefde te komen, ze hadden in de tussentijd al iemand anders gevonden. Dit terwijl ze zelf met hem een proefdag in hadden gepland die pas negen dagen na zijn sollicitatie zou zijn.

Die lange tijden tussen sollicitaties, proefdagen en daadwerkelijk gaan werken is denk ik iets typisch Australisch. No worries, take it easy. Wij waren dan wel met enige haast op zoek naar een baan, waar we het liefst direct aan de slag konden: veel bedrijven hebben alle tijd van de wereld. Dus toen Danny eindelijk echt beet had en op sollicitatiegesprek mocht komen bij een andere koffietent, vertelde ze hem dat het een nieuwe zaak betrof die pas in juli open ging. Wel kreeg hij de baan, maar daar schoot hij in die eerste maanden dus nog niet zoveel mee op.

Je ziet het goed, ik schrijf vooral over Danny’s pogingen en sollicitatiegesprekken. Want ik had na drie weken sollicitaties versturen, precies één reactie over een sollicitatiegesprek terug gehad. Bij een gamewinkel. Het was een groepssollicitatie, want ook dat schijnen ze hier vaker te doen. Ik dacht gewoon dat ze een verkoper nodig hadden, maar ze hadden iemand nodig die echt verstand van gamen had. Dus ik viel bij de eerste vraag (wat vind je het leukste aan gamen) al aardig door de mand. Het beste was dat we aan het eind een quiz moesten doen over onze kennis over gamen (nou precies nul bij mij). Maar gelukkig mocht je, je antwoord gewoon op een blaadje schrijven zodat ik niet te erg voor schut stond. Het verbaasde me dan ook niet dat ik niets meer van die baan heb gehoord.

Ik lieg niet als ik zeg dat ik zo’n vijftig of misschien wel zeventig sollicitaties heb verstuurd. Ik ben langs geweest bij winkels en koffietentjes met mijn cv en ik heb via facebook diverse berichten verstuurd. Maar het leek weinig uit te maken. Ik hoorde of nooit meer wat van het bedrijf of ik kreeg een automatisch antwoord dat ze het super fijn vonden dat ik al die moeite had genomen om te solliciteren bij het bedrijf, maar dat ze helaas iemand hadden gekozen die beter bij het bedrijf paste. Ik werd er echt moedeloos van. Vooral omdat Danny het presteerde om twee banen te bemachtigen, naast de koffietent mocht hij ook bij de bioscoop aan de slag. Daar hadden ze ook niet direct haast, want nadat ze hem aannamen mocht hij pas na 9 dagen zijn eerste dag komen werken, maar toch het was werk.

Hoewel ik niet altijd meer hoop hield, deed Danny dat wel. Hij bleef zeggen dat we beide voor 1 juni een baan zouden hebben. Ik dacht dat hij het vooral zei om mij gerust te stellen, maar hij scheen er zelf echt in te geloven. Ik allerminst. We besloten naar Daintree te gaan om even te ontsnappen van de jacht naar banen. Het was 31 mei en rond 15:00 uur staken we de rivier over om voor twee dagen zonder bereik te leven en net op dat moment belde iemand mij en kreeg ik tegen alle verwachtingen in, maar precies zoals Danny voorspeld had een baan.