Voordat ik naar Australië ging fantaseerde ik over lange dagen op het strand, andere backpackers ontmoeten en rijden door de prachtige natuur. Maar waar ik stiekem ook vaak aan dacht waren de beesten en beestjes hier in Australië, want daar ben ik nu eenmaal niet zo’n held mee.

Wie mij echt kent weet dat ik best een dierenvriend ben, ik hou van koeien, honden en varkens. Ik knuffel graag met dieren en heb ook veel ontzag voor het dierenrijk. Maar ik ben ook doodsbang voor sommige dieren. Vooral voor spinnen eigenlijk. Voordat ik naar Australië ging heb ik vaak gedacht over alle spinnen die ik mogelijk kon tegenkomen en mijn reactie daarop. Je mag best weten dat ik me daar wel zorgen over maakte. En het hielp ook niet echt dat het eerste gesprek dat we met de oom en tante van Danny voerde over de grote kakkerlakken en de spinnen ging die we mogelijk konden tegenkomen.

Daarna inspecteerde ik iedere kamer grondig op spinnen en kakkerlakken. Ook als we ons Airbnb in liepen controleerde ik steeds of ik niks zag. Natuurlijk zag ik niets, maar toch werd het langzamerhand een kleine obsessie. Ik merkte dat ik constant bezig was met het misschien tegenkomen van spinnen. Bij elk spinnenweb maakte ik een sprong van schrik en moest ik erheen om te controleren of er een spin in de buurt was. Op een gegeven moment wilde ik bijna dat ik een spin tegenkwam zodat ik dan misschien een beetje van die obsessie af kwam.

In de eerste week in Sydney liep ik ook een klein trauma op wat betreft beestjes. Ik lag rustig te slapen en hoopte op eindelijk een nacht doorslapen. Rond een uur of 1 werd ik wakker, omdat ik vaag iets op mijn rug voelde. ‘Ach zweetdruppels’, dacht ik en ik probeerde weer comfortabel te gaan liggen. Toch ging er in mijn achterhoofd een lichtje branden. Het kriebelen leek namelijk niet echt op een zweetdruppel, plus ik had het helemaal niet zo warm. Na een tijdje ging ik zitten en hoorde iets zachtjes op het bed ploffen. Ik sprong uit bed en riep tegen Danny ‘er zat iets op mijn rug’. Danny, nog slaapdronken, bromde ook iets over zweet. Maar ik wist nu zeker dat het dat niet was. Ik deed het licht aan en zag tot mijn grote schrik een grote kakkerlak over de bedrand kruipen. Die had dus zojuist een wandeling over mijn rug gemaakt! Je snapt wel dat ik de rest van de nacht niet echt meer geslapen heb. Kakkerlakken doen niks en schijnen hele schone dieren te zijn, maar dit was wel een hele intieme eerst ontmoeting.

Sindsdien ben ik nog panischer voor die kleine dieren. Zelfs zo dat ik de eerste weken elke nacht wel een keer of drie wakker schoot omdat ik dacht iets te zien of te voelen. Danny wordt er ondertussen een beetje gek van. Want ook als hij ’s nachts een arm om mij heen wil slaan, zit ik rechtop in bed. Of ik wikkel me helemaal in het dekbed om er zeker van te zijn dat er niet weer een beestje een wandeling over mij heen gaat maken. Met als resultaat dat ik twee uur later badend in het zweet wakker wordt omdat het hier veel te warm is om helemaal ingepakt te liggen.

Gelukkig is het elke nacht wakker schrikken een beetje voorbij sinds deze week. Dat komt ook omdat we nu alleen maar in Harry slapen. Daar voel ik me op de een of andere manier heel veilig. Dat heeft er misschien mee te maken dat we een hele bus anti insecten spray in hem hebben leeg gespoten. Ik ben nog wel erg schrikachtig en vooral in de nacht als ik niet goed meer kan zien hoe en wat er om mij heen gebeurt ben ik echt bang. Ik hoop wel dat het stukje bij beetje beter zal gaan, maar ik denk dat er nog wel een deel twee van over dit onderwerp verschijnt.