Na amper vijf uur slaapt gaat mijn wekker. Het is 4 maart 2018 en vandaag is de dag dat we naar Australië gaan. Nog een beetje versuft lig ik daar in bed over na te denken. Mijn tas staat klaar, in mijn kamer in Utrecht woont iemand anders en ik ben al een paar dagen officieel werkeloos. Vandaag gaat het reizen dan echt beginnen.

Het lijkt deze dag een beetje alsof Danny en ik gaan trouwen. We hebben apart van elkaar bij onze ouders geslapen en rijden met hen apart naar Brussel. Ik voel de spanning steeds meer, onderweg naar het vliegveld word ik er zelfs misselijk van. Ook al weet ik dat we een fantastische tijd tegemoet gaan: nu voel ik me vooral onzeker over wat gaat komen.

Rond 10 uur zijn we op Brussel Zaventem. We vinden Ilse, Thijs en Alex al snel en verzamelen rond een restaurantje waar iedereen wat koffie drinkt en wat te eten haalt. Ondertussen gaan Danny en ik onze bagage afgeven. De Belgische mevrouw achter de balie is heel vriendelijk en vertelt tussen neus en lippen door ook nog dat het met mijn visum allemaal goed zit. Na die woorden valt er toch een kleine last van mijn schouders. Ik had wel verwacht dat het allemaal goed zou zitten, maar het is ook wel fijn dat het nu bevestigd wordt.

Dan lopen we terug naar de rest, we hebben nog ruim de tijd om even te kletsen. Naar mate de tijd verstrijkt wordt ik weer zenuwachtiger. Ik heb enorm tegen het afscheid nemen opgezien en zometeen gaat dat dan echt gebeuren. Rond half 12 lopen we naar de gates. Al veel te snel moeten we afscheid van iedereen nemen. Na de eerste knuffel met mijn broertjes lopen de tranen al over mijn wangen. Ik zie er meer uit als iemand die verplicht vier jaar de cel in moet, in plaats van dat ik voor een jaar naar Australië ga. Ik hou iedereen nog even stevig vast en dan is het tijd om echt weg te gaan. Gelukkig blijft iedereen nog lange tijd staan zodat we tijdens de in de rij nog een paar keer kunnen zwaaien. Maar dan moeten we door de douane en kunnen we onze families en vrienden niet meer zien.

Eenmaal in het vliegtuig komen er toch nog wat tranen, onze families en vrienden zijn nu echt weg van het vliegveld en langzaam maar zeker dringt tot me door dat we hen echt voor lange tijd niet gaan zien. Gelukkig is er in het vliegtuig veel afleiding in de vorm van een schermpje in de vliegtuigstoel voor mij. Voor andere misschien heel normaal, maar ik vermaak me toch ruim een uur met de spelletjes en informatie dingen in het systeem.

Omdat we naar Bangkok vliegen proberen de stewardessen ons alvast in het Thaise ritme te krijgen. Dat betekent dat we om 15 uur avond eten krijgen (dat kwam goed uit, want honger) en dat de lichten daarna worden gedimd zodat we kunnen slapen. Daarvan komt echt niet veel terecht. Ik slaap twee keer een half uurtje, maar ben te wakker om echt te kunnen slapen. Ongeveer 1,5 uur voor we gaan landen krijgen we opeens ontbijt opgediend. Het is dan 5 uur Bangkok’se tijd, maar 0:00 uur Nederlandse tijd. Het is een beetje een vreemde gewaarwording om nu al te ontbijten.

Zodra we in Bangkok uit het vliegtuig stappen lijkt het alsof iemand een dikke, warme, vochtige deken over ons heen legt. Het is bloedheet en het is pas 6 uur ’s ochtends. Dat wordt nog wat vandaag. We gaan vrij makkelijk door de douane en al snel zitten we te wachten op de trein die ons naar Bangkok brengt. Het is mijn eerste ervaring met Azië en het stelt niet teleur. Onderweg kunnen we de stad en de dorpjes tussen het vliegveld en de stad goed bekijken. Eenmaal in Bangkok gaan we op zoek naar de rivier, daar zou het namelijk allemaal gebeuren. Het is allemaal nogal overweldigend: de hitte, de toeterende auto’s, de gekke geuren en de schreeuwende mensen. Hoewel het de eerste twee uur best goed met ons gaat, slaat het bij mij daarna toch om. Ik heb het bloedheet, ik zweet als een os en het lukt ons niet goed om echt een rivier te vinden. Daarnaast ben ik kapot door het slaapgebrek en doen mijn voeten pijn omdat ik dacht dat het slim was om nu nieuwe schoenen in te lopen (spoiler: dat is het niet). Uiteindelijk besluiten we met een tram naar de rivier te gaan en hier de ferry te nemen. We stelden ons zo voor dat we dan lekker rustig om het water om ons heen konden kijken. In plaats daarvan  worden we op een ramvolle boot gepropt waar een vrouw in iedereens oor tettert dat ze door moeten lopen. Bijna wordt het me allemaal teveel. We besluiten de volgende halte uit te stappen en toevallig is dat bij de Wat Arun tempel. Dat schijnt een van de mooiste tempels van Bangkok te zijn. Het is ook echt een plaatje en er hangt een veel rustigere sfeer dan in rest van de stad. Terwijl er toch aardig wat toeristen rondlopen.

We kopen een toegangsbewijs en lopen over en door de tempel. Ook besluiten we door de tuinen eromheen te wandelen. Uiteindelijk gaan we in de schaduw zitten die uitkijkt op de tempel en eten we een ijsje. Ik kan nu pas eindelijk een beetje ontspannen en genieten van de stad en het weer. De wanhoop over deze gekke stad trekt weg en ik ben blij dat we ondanks onze moeheid onszelf hierheen hebben gesleept.

Op de terugweg naar het vliegveld slaat de vermoeidheid echter weer toe. Als twee zombies lopen we door de bagage controle en we slepen ons naar de gate. Daar ploffen we op een paar bankjes en besluiten hier maar een paar uurtjes te gaan slapen. Hierdoor pakken we toch nog ongeveer twee uur slaap mee en zijn we weer een beetje ready voor onze tweede vlucht. Die gaat ook voorspoedig, we slapen gelukkig een stuk meer dan tijdens de eerste vlucht en daardoor gaat het snel. Ongeveer een uurtje voordat we landen word ik echt wakker. De zon komt op boven Australië en ik besef me nu pas echt: we zijn er.