Uitgerust van onze week op zee vertrokken we op zaterdag in alle vroegte naar de hoofdstad van Amerika. We brachten een bezoek aan het Witte Huis en verkende andere beroemde gebouwen in deze regeringsstad.

Ik wist vooraf niet zo goed wat ik van Washington moest verwachten. Natuurlijk heb je hier beroemde gebouwen als het Witte Huis, Lincoln Memorial en The Capitol maar ik verwachtte ook een beetje dat het zoals Canberra zou zijn: sfeerloos. Nu heeft Washington wel een stuk meer geschiedenis dan Canberra, maar het is geen grote stad voor Amerikaanse perspectieven (hij staat pas op nummer 20 in het lijstje grootste steden van Amerika onder bijvoorbeeld Dalles, Seattle en Jacksonville).

Vanuit Miami waren we teruggevlogen naar Charlotte waar we onze Eddie weer oppikte van de parkeerplaats. Vanuit daar reden we in een paar uur naar ons motel voor de nacht. Erg lang konden we echter niet van onze rust genieten want we stonden de volgende dag al om 5 uur ’s ochtends op om naar Washington te rijden. Onze rondleiding door het Witte Huis begon om half 12 die morgen en we moesten nog zeker vier uur rijden voor we in Washington waren. Ik geef toe: ik heb voornamelijk geslapen in de auto terwijl Danny reed maar het was toch voor ons beide een vroeg begin van de dag.

Eenmaal aangekomen in Washington parkeerde we de auto bij een winkelcentrum buiten het centrum en gingen verder met de metro. Dat was een stuk minder gedoe dan met de auto het centrum van de stad in rijden. Je kunt het Witte Huis enkel bezoeken met een geboekte tour en die moet je aanvragen bij een senator. Dat klinkt ingewikkelder dan het is. In feite stuur je gewoon een mail met het verzoek voor een bezoek op een bepaalde dag naar een willekeurige senator en een van zijn of haar assistenten mailt je terug dat het mag of dat het niet mag. Als het niet mag heeft dat vaak te maken met evenementen die dan plaats vinden in het Witte Huis. Want hoewel je tijdens de tour voornamelijk door de ceremoniële ruimtes loopt, is alles wel echt in gebruik en het kan dus zijn dat er die middag of dag iets plaatsvindt. Je krijgt daardoor pas een week of twee van tevoren te horen of je verzoek is goedgekeurd.

Voordat je een teen binnen hebt gezet in het Witte Huis wordt je grondig gescreend en bevraagd. Dat hele proces duurt bijna langer dan de rondleiding zelf, maar is natuurlijk erg logisch. De rondleiding is een ‘self guided’ tour en brengt je door een paar vertrekken in de East Wing. Dit is dus het meer ceremoniële gedeelte van het Witte Huis. Je komt langs ontvangstkamers en dinerzalen en overal hangen schilderijen van voormalige presidenten en first ladies. Ik moet zeggen dat het had verwacht dat je iets meer zou zien. Na een kort rondje van twintig minuten waren we al klaar. Waarschijnlijk waren er enkele kamers gesloten waar je normaal wel doorheen komt want er stonden wat ruimtes op de plattegrond aangegeven die wij niet hebben gezien. Ik vond het erg interessant om het Witte Huis van binnen te zien al was het wel erg druk waardoor je een beetje in de polonaise achter elkaar aanloopt.

Na onze tour hebben we ook nog om het huis gelopen om het in volle glorie te kunnen bewonderen. Daarna gingen we naar het National Museum of American History. Een enorm gratis museum met de gehele geschiedenis van de Verenigde Staten van Amerika (het gedeelte van voordat er westerlingen in Amerika waren, wordt maar zelden aangestipt in dit museum). Het was een interessant museum met veel aandacht voor de rol van de president en first ladies, maar ook voor allerlei uitvindingen die hier gedaan zijn tot bedrijven die gegroeid zijn tot wereldwijd bekende merken zoals McDonalds. Het was voor mij wel een beetje te groot en te ongeorganiseerd, ze wilde zoveel laten zien dat ik na twee uur binnen helemaal moe was van alle informatie die er op ons was los gelaten.

Daarnaast vind ik het toch bijzonder hoe er in Amerika wordt om gegaan met hun verleden met de slaven en de native americans. De hele slavernij en apartheid werd bijna nergens uitvoerig besproken. Er werd wel vermelding van gemaakt hier en daar, maar de uitvinding van de iPod had een eigen plek in het museum en slavernij of apartheid werd alleen bij andere onderwerpen genoemd. Dan de native americans want dat vind ik zo mogelijk nog schrijnender. Ik weet dat er al honderden jaren westerlingen in Amerika wonen, maar het feit dat dit land ooit bewoond werd door een heel andere bevolkingsgroep vind je bijna nergens zichtbaar terug. Er wordt in musea als dit bijna geen aandacht aan besteed, behalve als het gaat over de strijd tussen cowboys en indianen.

Na ons bezoek aan het museum zijn we langs de eyecatchers van downtown Washington gelopen. Eerst langs het Washington Monumet, daarna naar het Lincoln Memorial en uiteindelijk helemaal naar het Capitol. Op de kaart ziet het eruit alsof het dicht bij elkaar ligt, en dat is ook zo, maar als je naar alles toe loopt ben je echt wel een aantal uur zoet. Gelukkig staan er in het centrum talloze foodtrucks en dus waren er genoeg momenten om even uit te rusten en bijvoorbeeld een ijsje te eten.

We kwamen ook nog een aantal vervend Trump supporters bezig, want er werd die middag een ralley gehouden voor Trumps herverkiezing. De slogan is ‘Keep America Great’ en je kon op de foto met een enorme poster van Trump. Ook was er een vrouw die een bruidsjurk aanhad waarop stond ‘He keeps America great’ en ‘Love Trump’. Laat ik zeggen dat ik deze hele opstelling bijzonder vond.

Na een rondje langs het Capitol zijn we terug naar de auto gegaan, want we kakte wel in na zo’n vroege start van de dag. Ik vond Washington een hele leuke stad met veel meer sfeer dan ik had gedacht. De stad heeft een beetje een Europese allure over zich en lijkt qua bouwstijl wel wat op Wenen of Parijs. Ik zou graag nog een keer wat meer van de stad willen zien, want nu hebben we eigenlijk alleen het echte centrum bezocht.