Onze tocht door het ‘wilde westen’ van Amerika eindigde in Texas. We bekeken een paar miljoen vleermuizen vanaf een brug in Austin en bezochten de stad San Antonio, waarin we ons bijna in Mexico waande. 

Via Dallas reden we naar Austin, dat in het zuiden van Texas ligt. Van tevoren hadden we gehoord dat Austin de laatste jaren erg in trek is bij jonge mensen. Er schijnen zelfs veel jongeren vanuit steden als Los Angeles en New York naar Austin te trekken omdat de stad een steeds beter imago krijgt.

Even een klein uitstapje naar het weer tijdens deze eerste weken van onze trip. We kwamen natuurlijk uit het koude Nieuw-Zeeland dus we vonden L.A al heet en daar was het een schappelijke 27 graden. We hadden verwacht dat het in Las Vegas nog heet zou zijn en dat het daarna weer zou afnemen. Maar niets was minder waar want we kwamen terecht in een van de heetste zomers die Amerika de laatste jaren heeft gekend. Het is steevast rond de 35 graden geweest. Dat is aan de ene kant natuurlijk fijn, maar soms werd het ook wel een beetje veel. Zeker omdat je in Amerika minder snel plekken vind waar je kan zwemmen.

Toen we dus opnieuw een bloedhete dag beleefde in Austin, was het heel fijn dat hier wel een plek was om te zwemmen. Niet gratis helaas, maar wel heel mooi. Door Austin stroomt de Colorado River en ze hebben een deel hiervan ommuurt en een soort zuiveringsinstallatie aan de voorkant gezet. Hierdoor zwem je dus wel in de rivier, maar het water is gezuiverd van alle viezigheid die normaal door het water wordt meegenomen.

Het water was hierdoor prachtig blauw, maar ook erg koud. Het werd dus steeds even dippen en een beetje rond dobberen en dat snel weer op de kant warm worden. Aan het eind van de middag reden we naar het echte centrum. We liepen eerst naar het beroemde Sixth street, de uitgaansstraat van Austin. Hoewel het nog vroeg in de avond was toen wij er liepen, probeerde ze ons overal met deals naar binnen te halen. We hebben bij een paar barren gekeken om wat te drinken, maar het was allemaal niet echt ons ding.

Aangezien de zon bijna onder ging besloten we naar de Congres Avenue Bridge te gaan. Dit is een vrij bijzondere plek want onder deze brug wonen zo’n twee miljoen kleine vleermuizen. Deze slapen overdag, maar in de avond gaan ze jagen en dus komen ze tijdens zonsondergang allemaal onder de brug vandaan. Danny en ik veroverde een plekje aan de reling van de brug en toen was het een kwestie van wachten. Je staat zo een beetje te wachten en te kijken (niet precies wetend wat en waar je moet kijken) en opeens kwamen er onder de brug op verschillende plekken duizenden vleermuizen tevoorschijn. Het lijkt echt alsof iemand op een knop drukt om ze los te laten, maar dit is helemaal hun eigen natuur die ze vertelt dat ze allemaal tegelijk weg moeten vliegen.

De volgende dag rijden we naar San Antonio. Dit is een stad dichtbij de Mexicaanse grens en deze stad heeft dan ook veel Mexicaanse invloeden. De stad duikt niet vaak op in toeristische blaadjes en wordt vooral door Amerikanen bezocht, maar ik zou zeker aanraden om hierheen te gaan als je de kans hebt. Hoewel de stad een stukje groter is dan wij van tevoren dachten heb je een heel leuk centrum. Er stroom namelijk een rivier door het centrum en hieromheen hebben ze allemaal terrassen gebouwd. Het lijkt een klein beetje op de Oude Gracht in Utrecht, alleen vind je hier een hele route langs de rivier.

We hebben de hele middag langs het water gelopen en de kleine buurtjes in het centrum bezocht. Het was erg druk omdat die avond een wedstrijd werd gespeeld tussen Mexico en Argentinië. Het werd ons niet helemaal duidelijk waarom deze wedstrijd nou precies werd gespeeld in San Antonio, maar er waren dus veel Mexicanen en Argentijnen in de stad.

Aan het eind van de middag besloten we wat te drinken op een van de terrassen. Danny probeerde nog een interessant drankje uit dat bestond uit wodka, tomatensap en waar een oester in zat. Ik waagde me er niet aan maar Danny zei dat het erg lekker was.

En hoewel er veel restaurantjes in de stad zaten zijn wij in de avond bij de IKEA gaan eten. Dat was al tijden geleden en opeens hadden we daar erg veel zin. Het was een beetje een teleurstelling, want ze hadden maar weinig keus qua eten en omdat ze bijna gingen sluiten was er ook veel op.
De volgende dag was het tijd om San Antonio weer te verlaten en koers te zetten naar Louisiana.