The Grand Canyon stond al jaren op mijn must see lijstje van dingen in Amerika. Toen we er na het overweldigende Las Vegas een bezoek aanbrachten maakte dit veel indruk op mij zowel door de schoonheid van dit natuurgebied als door de rust die je er vindt.

Na de hitte van Nevada zetten we koers naar het studentenstadje Flagstaff dat in Arizona ligt en op zo’n vier uur rijden van Las Vegas. Op de grens van Nevada en Arizona ligt de Hoover Dam, een van de grootste dammen in de wereld. We besloten dan ook om even bij deze bijzondere plek te gaan kijken. De Hoover Dam is al in de jaren dertig van de vorige eeuw gebouwd en wekt de stroom op voor de gehele staat van Nevada, heel Arizona en grote delen van California waaronder Los Angeles (ongeveer vier miljoen inwoners). Het is dus een belangrijke elektriciteitsbron voor dit deel van Amerika.

De dam zelf is erg indrukwekkend om te zien, maar het was wederom de hitte die overheerste bij ons bezoek. De droge hitte van Nevada en dit deel van Arizona zijn bijna ondragelijk, zelfs in Australië waar het toch behoorlijk heet is geweest heb ik het niet zo warm gehad als op deze plek. We hebben over de dam gelopen, maar na een half uurtje rond kijken werd het echt weer te heet en zijn we terug naar de auto gegaan.

The Grand Canyon ligt in een groener gebied dan de Hoover dam en we zagen in Arizona al snel het landschap veranderen van stoffig grijs naar groen. Het was in dit gebied ook een stuk kouder dan in Nevada en dat was echt een verademing. We weten nog steeds niet goed hoe het komt dat het rond de Grand Canyon zoveel kouder was want toen we in de avond het weerbericht keken was het overal over de dertig graden behalve rond de plek waar wij waren.

We sliepen in het stadje Flagstaff dat een goed uur van de Grand Canyon af ligt. Dit was ook onze eerste nacht in een motel in plaats van hotel en we waren heel benieuwd hoe het ons zou bevallen. Het was een hele basic kamer, maar van alle gemakken voorzien en dus viel het ons erg mee. Toch hebben we de eerste nacht beide amper geslapen, maar dat kwam niet door de kamer maar doordat we beide nog heel onrustig waren. Danny was al om vier uur wakker en ik rond zes uur en daarom besloten we maar gewoon te gaan, want slapen wilde toch niet meer lukken.

En dus vertrokken we rond half 7 in de morgen naar Grand Canyon National park. Het vroege tijdstip zorgde ervoor dat het rustig was op de weg en ook dat het in het park zelf nog niet te druk was. Van tevoren hadden we al bedacht dat we graag wat vroeger in het park wilde zijn om de grote stroom aan toeristen voor de zijn en dat bleek ook een goede keuze.

Het was nog niet te warm en de hemel was nog mooi blauw en bijna wolkeloos toen we richting de rand van de canyon liepen. Het eerste uitzicht over deze beroemde canyon maakte me echt even sprakeloos. Ik had al veel van de canyon gezien via tv, youtube en social media maar in het echt was het zoveel indrukwekkender dan ik had verwacht. Daarnaast is het met recht een grand canyon want niet alleen is het erg groot, maar ook bizar diep. Als je goed keek zag je helemaal op de bodem de Colorado River stromen, maar vanuit ons leek dat niet meer dan een klein stroompje.

Het park is goed onderhouden en er zijn veel uitkijkpunten met hekken, maar je mag ook zelf een beetje op onderzoek en er zijn genoeg enge richels en uitsteekpunten waar je mooie foto’s kan maken of een goed uitzicht hebt maar geen hek om je tegen te houden. Er staan dan ook overal waarschuwingsborden die aangeven dat er nog steeds zo’n vijf mensen per jaar omkomen tijdens het maken van foto’s. En dus deden wel een beetje voorzichtig bij het opzoeken van mooie plekjes.

We hebben uiteindelijk een wandeling van zo’n vijf kilometer langs de rand van de Canyon. Met een gratis shuttlebus zijn we toen terug gereden naar het visitor centre waar onze auto stond. We besloten nog een keer te kijken bij de rand, maar toen begon het te regenen en te onweren en besloten we terug te keren naar het motel.