Het einde van onze reis is in zicht, de tickets voor het vliegtuig naar huis zijn geboekt en hoewel het nog even duurt, zitten we nu toch aan het eind van onze trip.

Het is vreemd dat we in de laatste weken en maanden van ons grote avontuur zitten. Het moment dat we op het vliegtuig stapte en naar Australië voelt inmiddels al als lang geleden en stiekem is het natuurlijk ook lang geleden. Toen we vertrokken was dat deels om op zoek te gaan naar het avontuur, om wat van de wereld te zien en om te proeven van de ‘ultieme’ vrijheid. Aan een volwassenbaan waren we nog niet toe, we wilde eerst kijken wat het leven nog meer te bieden had naast werken en naar school gaan.

En of we dat hebben gezien. Het was niet altijd makkelijk, maar elke keer dat we dreigde te vallen, vingen we onszelf weer op en lukte het toch om te krijgen wat we wilde of daar heen te gaan waar we wilde gaan. En hoewel ik zin heb om terug naar huis te gaan, kijk ik er stiekem ook tegenop. Ik heb zin om een bestaan op te bouwen in Nederland, om samen met Danny een eigen huis te vinden en een vaste baan en een soort van carrière op te bouwen. Maar ik zie ook op tegen het inleveren van de grote vrijheid die we inmiddels als normaal zijn gaan beschouwen.

Op dit moment kunnen we letterlijk gaan en staan waar we willen. Natuurlijk, we moeten een budget hebben, maar zoals we de afgelopen anderhalf jaar hebben gereisd is dat altijd prima gegaan. Het werken op zoveel verschillende plekken heeft voor mij ook een extra gevoel van vrijheid gecreëerd. Ik heb nu het gevoel dat ik op elk moment waar dan ook ter wereld aan de slag kan gaan.

De enige met wie Danny en ik nu rekening moeten houden is met elkaar. Meestal zitten we wel op één lijn qua bestemmingen en waar we heen willen dus dat is geen groot probleem. Soms moeten we elkaar even overhalen. Zo was Danny niet direct een fan van mijn idee om naar Nieuw-Zeeland te gaan, maar uiteindelijk heb ik hem toch over kunnen halen.

Door onze situatie in Nederland, afgestudeerd maar nog op kamers wonend en met geen vaste contracten in werk, was het makkelijk om alles op te geven en naar Australië te trekken. Als we een koophuis/eigen huurhuis en vaste contracten hadden gehad op werk of überhaupt vast werk hadden gehad, was die beslissing veel moeilijker geweest. Niet onmogelijk, maar veel lastiger. Als we straks in oktober weer terug weer in Nederland zijn hopen we binnen een paar maanden toch een begin te maken aan die vaste basis in Nederland. Dat betekent ook dat we dan moeilijker kunnen beslissen alles achter ons te laten en gewoon te gaan.

Danny en ik hebben wel een soort van afgesproken dat dit niet onze laatste lange reis wordt. De kans dat we ooit nog de mogelijkheid hebben om 1,5 jaar weg te gaan is niet zo groot, maar we willen wel graag eens in de zoveel jaar een paar maanden weg gaan. En ondanks dat we straks een deel van onze vrijheid inleveren is het natuurlijk niet zo dat we dan helemaal vast zitten. Als we echt willen, kunnen we ook met vaste contracten of een eigen huis er weer op uit trekken om de wereld te ontdekken.