Aan het begin van juni begonnen we met ons werk in het kleine Twizel dat ligt ingeklemd tussen hoge bergen en turquoise blauwe meren. Het is heel anders dan ons bruisende leven in Sydney, maar zeker niet minder leuk.

Twizel ligt vlakbij Mount Cook en Lake Tekapo, twee zeer toeristische trekpleisters. Het dorp is omgeven door bergen en uitgestrekte natuur. Het dorp heeft zo’n 1000 permanente inwoners, maar heeft ook veel vakantiehuizen en in het hoogseizoen (rond de kerstperiode) wonen hier wel 20.000 mensen. Maar wij zijn hier nu in het laag seizoen en dat betekent dat we vooral kennis maken met alle locals.

In de jaren zeventig besloot de Nieuw-Zeelandse overheid om een dam te bouwen bij Lake Pukaki. Door die dam tussen het meer en de rivier kon er stroom worden opgewekt voor de omgeving. Twizel is gebouwd om de mannen die aan de dam werkte een onderkomen te geven. Nadat de dam af was zijn er mensen blijven wonen en vestigde het bedrijf dat zich met de dam bezig houd zich ook hier en daardoor werd Twizel een permanent dorp. Toch zie je aan veel oude huizen nog wel dat het nooit de bedoeling was dat deze huizen er vandaag de dag nog zouden staan. Het zijn een soort uitvergrote sta caravans met enkel glas en slechte isolatie. Niet ideaal voor de winters die hier best koud kunnen worden.

Twizel is niet heel groot. Er is een marktplein waar zo’n tien winkels, cafés en barren aan liggen. Wij werken bij Top Hut bar, dat ligt achter het marktplein en bestaat uit een restaurant, een bar en een drankwinkel. In de eerste weken werkte we vooral in het restaurant: ik in de bediening en Danny in de keuken. Maar inmiddels doen we eigenlijk alles. Ik werk ook een paar diensten in de bottle store, we maken ’s ochtends schoon, Danny maakt lange uren in de bar en hij wast ook nog een paar dagen per week af. Inmiddels staan we bekend als het ‘yes’ team omdat we altijd ja zeggen tegen extra werk of extra diensten.

Rondom Twizel liggen Lake Pukaki, Lake Tekapo en Lake Ohau alle drie bekend omdat ze zo’n mooie blauwe kleur hebben. Maar daarnaast zitten deze meren en de rivieren die ze verbinden ook vol met zalm. Deels doordat ze hier van nature thuis horen en deels omdat er nu allerlei zalm kwekerijen rondom de rivieren zijn gebouwd. Een zalm is nogal veel geld waard en daardoor is Twizel ook erg in trek onder vissers, die gerust drie dagen in de kou langs de waterkant zitten om een zalm of twee te vangen. Het gebeurt ook af en toe dat er ’s nachts netten van zalmkwekerijen kapot worden gesneden zodat er grote aantallen zalmen terug in de rivier komen. Dit gebeurde in een van de eerste weken dat we in Twizel waren en het resulteerde erin dat er honderden vissers schouder aan schouder langs de kant stonden om te proberen een paar vissen te vangen.

In de eerste maand dat we in Twizel werkte, hadden we geen auto en moesten we overal heen lopen. Opzich geen probleem want in Twizel is alles wel op loopafstand. Maar na een paar werken werden we ook wel moe van alleen maar in het dorp zijn. Onze bazen hadden toevallig nog een auto achter de bar staan die niet gebruikt werd en deze mogen wij nu gebruiken. We zijn in deze auto wel een groot reclame paneel voor de bottle store, maar we kunnen tenminste af en toe het dorp uit.

Want ondanks dat we veel uren maken zijn we overdag vaak vrij doordat het werk zich meestal in de avond afspeelt. Met onze auto hebben we al eens Mount Cook bezocht dat toen volledig besneeuwd was en ook hebben we een paar bezoekjes aan Lake Tekapo gebracht. We zijn er ook naar de hot springs geweest, wat heel fijn was. Ook zijn we een keer nar Queenstown gereden, de rit erheen was prachtig want deze liep dwars door de bergen. Het was fijn om weer even in een grote stad te zijn, waar je meer dan twee barren hebt om een drankje te doen en waar je niet alleen maar dezelfde gezichten ziet.

Wonen en werken in Twizel is heel anders dan in Sydney. Waar we in Sydney soms verlangde naar stukjes echte natuur, worden we daar nu mee omgeven en hoeven we de straat maar uit om bij een stuk ongerepte natuur te komen. In Sydney was er natuurlijk veel meer te beleven en konden we elke dag wel naar een nieuwe hippe buurt, restaurant, koffietentje of bar gaan. Maar in Sydney kende we, op wat collega’s en de oom van Danny na, niemand. In Twizel hebben we binnen een paar weken al veel mensen leren kennen doordat er in deze tijd van het jaar vooral locals naar de bar komen. Ook vind ik het fijn dat als je op straat iemand tegenkomt je altijd begroet word of je ze nou kent of niet.

Inmiddels zijn we erg gewend aan ons Twizel leventje en hoewel het iets minder bruisend is dan ons leven in Sydney, heb ik het ook hier erg naar mijn zin. Daarbij leren we weer een stukje meer over de Nieuw-Zeelanders en over de Nieuw-Zeelandse cultuur.