Een prachtige ferrytrip brengt ons naar onze eerste stop op het Noordereiland: Wellington. De Nieuw-Zeelandse hoofdstad heeft ons verrast met haar gezelligheid. Daarnaast bezochten we een prachtige expositie in het museum.

Het eerste gedeelte van onze ferrytrip naar het Noordereiland gaat door de Queen Charlotte Sound. Dat houdt in dat het water erg rustig is en de trip erg mooi. We worden de hele tijd omringd door groene bergen, het water is prachtig blauw en de zon schijnt fel. Het eerste half uurtje zitten we boven op de boot waardoor we een mooi uitzicht hebben, maar uiteindelijk besluiten we toch naar binnen te gaan en daar een plekje te zoeken. Zelf heb ik nog een hele tijd aan de zijkant van de boot gezeten, met de zon op mijn gezicht en voor me dit prachtige uitzicht.

De trip van Picton naar Wellington duurt volgens de site zo’n 3,5 uur, maar wij hebben er uiteindelijk ruim een uur langer over gedaan. Geen straf hoor want de boot is van alle gemakken voorzien. Er is een kleine bioscoopzaal waar ze twee films vertonen, er is een grote kantine waar je warme maaltijden en drankjes kan halen en als je wilt kun je dus je eigen hut huren voor als je bijvoorbeeld wilt slapen. Maar uiteindelijk komt het uiteindelijk toch vooral neer op lezen of een film kijken op je laptop om alle tijd te doden.

Hoewel het eerste gedeelte van de reis door rustig en kalm water gaat, veranderd dat zodra we de open zee op gaan en de Cook Strait over moeten steken. De golven zijn heftig en ondanks dat de boot enorm is voel je hem toch constant op en neer gaan. Vanaf dat moment zijn er ook weinig mooie uitzichten meer, aangezien we volledig omringt worden door water. Of toch nog een dan, want dankzij de wolkeloze hemel kunnen we genieten van een hele mooie zonsondergang.

Na vier uur zien we dan eindelijk Wellington oplichten in het donker. Het duurt dan nog ongeveer een half uurtje voor we er zijn en daadwerkelijk van de boot kunnen rijden. Op de boot hadden we al besloten om toch nog even het centrum in te gaan. We besloten om naar Cuba street te gaan, volgens het internet zou dit namelijk de place to be zijn. Toen we er aankwamen was er een Night Market gaande waar live muziek werd gespeeld. Even verderop begon Cuba Street echt en het internet had niet gelogen over wat voor plek het was. Er waren veel barren, restaurants en eettentjes en dus genoeg keus voor ons.

De volgende dag begint goed voor ons want via een van onze kampeer apps hebben we een geheel gratis warme douche gevonden. Daarna is het tijd om Wellington wat beter te verkennen. We lopen door het centrum en besluiten uiteindelijk om langs het water te gaan lopen. Deze route brengt ons langs een ondergrondse markt en ook voorbij een plein waar de brandweer en de ambulance verschillende wedstrijden houden. Ze moeten steeds verschillende parcours doen en de winnaar krijgt een bepaald aantal punten. Waarom dit precies gebeurt is niet helemaal duidelijk, maar het was in ieder geval leuk om even naar te kijken.

Daarna gaan we naar het Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa. Hier in Nieuw-Zeeland zie je dat de Maori cultuur veel meer wordt gerespecteerd en geëerd dan in Australië het geval was met de Aboriginals. Alle officiële gebouwen worden dus ook met de Maori term aangeduid. Ik heb het nog even opgezocht en Te Papa Tongarewa betekent: container met schatten. En dat vond ik wel een mooie omschrijving van een museum.

Dit museum kun je zien als het nationale museum van Nieuw-Zeeland en is opnieuw een gratis museum. Het heeft exposities over de Europeanen die hier eeuwen geleden heen kwamen en er is ook een heel gedeelte over de Maori cultuur. De mooiste expositie was echter die over de Eerste Wereldoorlog. Hier in Nieuw Zeeland (en ook in Australië) wordt elk jaar Anzac dag gevierd en ik dacht dat dit een soort dodenherdenking was. Maar tijdens deze expositie leerde we dat Anzac staat voor: Australian and New Zealand Army Corps. Dit corps werd in de eerste wereldoorlog naar Europa gestuurd om hier mee te vechten ten behoeven van de Britten. De expositie liet doormiddel van persoonlijke verhalen van levensgrote en bizar echte poppen zien wat er gebeurde in de oorlog en waar dit leger allemaal mee te maken kreeg. Ik kan niet heel goed uitleggen hoe de expositie in elkaar zat, maar het is in ieder geval een van de beste die ik ooit heb gezien. Je kreeg namelijk ten eerste een heel goed beeld van de strijd en ten tweede had je soms echt even het gevoel dat je je midden in het strijdgewoel bevond.

Hierna was het even tijd om te zitten en een drankje te doen. En waar kan dat beter dan bij een mooie rooftop bar waar we een fijn uitzicht hadden over de stad. Het was inmiddels ook erg zonnig geworden dus we zaten lekker in het zonnetje te genieten van het uitzicht. Daarna wilde we nog een ultieme toeristenattractie meepakken namelijk de tram die je helemaal naar de botanische tuinen brengt. Vanuit de tram en zeker vanuit het station boven op de berg heb je een prachtig uitzicht over Wellington en de omgeving. We hebben ook nog een klein rondje gelopen door de botanische tuinen maar besloten al vrij snel dat we toch weer naar de auto wilde gaan om die avond nog een eind te rijden.