Na The South Scenic Route bezochten we een van dé highlights in Nieuw Zeeland: Milford Sound. Hoewel het weer niet echt mee zat hebben we onze ogen toch uitgekeken in dit prachtige natuurgebied.

Milford Sound hadden we als een van de eerste dingen op onze ‘must-see’ lijst van Nieuw Zeeland gezet. We hadden zoveel mooie verhalen over deze bijzondere plek gehoord dat we het niet konden missen. Het is echter niet makkelijk om bij Milford Sound te komen. Het ligt midden in het Nationaal park Fiordland. Een park dat, zoals de naam al aangeeft, zo’n 44 fjorden herbergt. Milford Sound is de bekendste van al deze fjorden, waarschijnlijk omdat deze het gemakkelijkst te bereiken is. Gemakkelijk is een beetje een understatement, we moeten nog ruim 2,5 uur rijden voor we het bereiken.

De dag begon vroeg en met een verrassing want het was Anzac-day wat een beetje de dodenherdenking van Nieuw-Zeeland en Australië is en vlakbij de camping werd in alle vroegte een herdenking gehouden bij het monument. Bij die herdenking hoorde blijkbaar ook dat ze drie keer een kanon afschieten. Wij waren al wakker omdat we op tijd moesten vertrekken, maar na die kanonschoten was de hele camping met ons wakker. Gelukkig was er een mooie zonsopkomst die de schrik toch wat verlichte.

De rit erheen is geen straf, het gaat langs prachtige meren en hoge bergen. Hoe dichter we bij de Milford Sound komen hoe bewolkter het wordt en dat geeft het geheel een beetje een sprookjesachtig aandoen. Als we dan eindelijk daadwerkelijk bij Milford Sound aankomen blijkt het daar bewolkt en regenachtig te zijn. Geen uitzondering voor deze plek want we lezen dat het er meer dan de helft van het jaar regent.

Hoewel het Milford Sound heet is het eigenlijk een fjord. Een fjord is dieper dan een sound en waarschijnlijk dachten ze eerst dat het een sound was doordat er een bovenlaag van water is die verder stroomt in rivieren, er ligt onder die eerste bovenlaag echter nog veel meer water dat niet wegstroomt omdat het daarvoor te diep ligt. De vergissing is goed gemaakt doordat het national park dus wel het Fiordland heet.

Milford Sound is een hele bijzondere plek om te zijn, zelfs met al die regen. Ten eerste is het een van de bijzonderste natuurgebieden waar ik ooit geweest ben en direct ook de drukste want de hele dag komen er bussen toeristen aan om een cruise te maken over het water. Daarnaast is deze plek ondanks al die toeristen nog redelijk onaangetast. Nieuw Zeeland zorgt goed voor haar nationale parken en zorgt ervoor dat je als toerist wel dit soort bijzondere plekken kunt bezoeken, maar niet te veel invloed hebt op de flora en fauna die er al honderden jaren leven.

Ik moet zeggen dat ik een teleurstelling te verbijten had toen we aankwamen bij de steiger waar alle boten vertrokken. Ten eerste waren de meeste cruises over de sound duur en daarnaast was het mistig en bewolkt zodat wij vanaf de kant weinig zagen van de rest van het water. Aan de ene kant wilde ik graag met een boot over het water varen om alles van dichterbij te bekijken, maar ik was bang dat we dan een bizar bedrag moesten betalen voor iets wat we door de bewolking misschien niet eens konden zien. Na enig wikken en wegen besloten we toch twee kaartjes te halen voor de goedkoopste cruise die er was. Nu we er waren wilde ik het toch echt van dichtbij meemaken en ik was bang dat ik spijt zou hebben als we het niet deden.

En wat ben ik blij dat we het gewoon gedaan hebben. Veel moesten we van binnen bekijken of van achterop de boot zodat we overdekt stonden, maar om de pracht van deze fjord van op het water mee te maken was een van de hoogtepunten van onze reis tot zover. Door de regen waren er overal extra watervallen ontstaan die van de meters hoge bergen naar beneden kwamen vallen. Bij een van de grotere watervallen voer de boot tot vlakbij de waterval zodat als je voorop stond je drijfnat werd. Wij hebben dat fijn van binnen af bekeken want we waren al nat genoeg van de regen.

We voeren tot het einde van de fjord, waar hij overgaat in de Tasman zee die Nieuw-Zeeland van Australië scheidt. Daar keerde we om en voeren nu via de andere kant van het fjord terug naar de haven. We zagen in het voorbijgaan ook nog twee zeehonden die op een rots lagen. Uiteindelijk kwamen we toch wat verkleumd en nat aan bij de haven, maar ik was wel blij dat we waren gegaan. Vooral omdat het daarna nog harder begon te regenen en we dus min of meer precies op de juiste tijd waren gegaan.

Daarna was het tijd om terug te rijden naar Lumsden waar we die ochtend ook vertrokken waren vanaf een gratis camping. Het laatste stuk van de rit was nog even zwaar omdat het best wel een indrukwekkende en lange dag was geweest. Gelukkig was er nog een mooie spot voor ons op de camping zodat we direct naar bed konden.