In zo’n jaar weg van huis beleef je een hoop mooie avonturen, maar je mist ook veel uit je vertrouwde leefomgeving. Sommige dingen liggen voor de hand, maar andere had ik niet verwacht erg te zullen missen.

Afgelopen jaar hebben zowel Danny als ik momenten van heimwee gehad, maar eigenlijk veel minder dan dat ik van tevoren had gedacht. Ik denk dat ik zelfs een klein beetje kan zeggen dat ik minder naar huis heb verlangd dan Danny. Terwijl ik in het begin echt dacht dat ik het hier heel moeilijk mee zou krijgen. In het begin en vooral de eerste week vond ik het ook heel lastig. Het idee dat je mensen echt lang niet gaat zien en dat je voor onbepaalde tijd niet op de voor jou vertrouwde plekken zult zijn vond ik moeilijk te accepteren. Maar toen we op pad gingen met Harrie was dat al snel mijn nieuwe realiteit en ik beleefde daar zoveel plezier aan dat er voor heimwee niet echt tijd was.

Maar natuurlijk zijn er ook momenten geweest dat ik wel terug verlangde naar huis. Het ding wat ik het meest gemist heb afgelopen jaar zijn mijn vrienden en familie. Hoewel met elkaar in contact blijven makkelijk is door Whatsapp, facebook en instagram is het toch anders als je aan de andere kant van de wereld zit. Oké, je weet van elkaar waar je mee bezig bent, maar toch voelt het altijd alsof je niet totaal op de hoogte bent van wat er precies in hun levens afspeelt. Ook zou ik soms gewoon fysiek even dichterbij willen zijn. Gewoon even langs gaan of even met elkaar in de stad iets drinken. Dat soort simpele dingen kun je niet meer doen en dat mis ik wel echt.

Een ander ding wat ik mis aan thuis of meer specifiek aan Nederland is hoe goed alles daar is geregeld. Australië is echt geen derde wereldland, maar wat heb ik vaak fysiek in de rij moeten staan om hier dingen geregeld te krijgen. In Nederland kun je bijna alles online regelen en als je het niet kan regelen dan kun je er online een afspraak voor maken en met een kleine marge ben je dan ook gewoon aan de beurt op het tijdstip waarop je die afspraak hebt gemaakt. Een stom voorbeeld is de belastingaangifte, vanaf 1 maart kan je die in Nederland weer opvragen en zowel Danny als mij kostte het drie minuten om dat via de app te regelen. In juni kunnen wij ook Australische belasting terugvragen, maar ik heb al genoeg van andere gehoord om te weten wat voor bureaucratisch en administratief gedoe dat gaat worden.

Wat ik afgelopen jaar ook heb gemist is wonen in de culturele meltingpot die Europa is. Hoewel Australië verschillende staten heeft en de mentaliteit in de stad heel anders is dan bijvoorbeeld in de Outback, is het toch overal Australië. De geschiedenis tussen de staten verschilt niet zoveel en hoewel Australiërs zich zeker identificeren met de staat waar ze vandaan komen (zoals wij dat ook doen met de provincie waar we geboren zijn) is er cultureel gezien weinig verschil. Hoe anders is dat in Europa waar je in een straal van duizend kilometer om Nederland heen zoveel landen hebt liggen die allemaal een heel andere geschiedenis, mentaliteit, taal en cultuur hebben. Ik ben hier in Australië steeds meer gaan koesteren dat als je in Nederland het vliegtuig, de trein of de auto neemt je binnen een paar uur in Parijs, Rome of Istanbul kan zijn.

Dan heb ik afgelopen jaar ook vaak verlangt naar één oerhollands ding: fietsen. Hoewel mijn zestienjarige zelf hier zeer verbaast over zou zijn geweest. Toen haatte ik het dat ik altijd overal naartoe moest fietsen, maar ik heb de laatste jaren in Utrecht echt een liefde voor fietsen ontwikkeld. Ik had echter niet verwacht dat ik het ook echt zou gaan missen, maar dat is zeker gebeurd. Afgelopen jaar heb ik denk ik bij elkaar drie keer op een fiets gezeten en ik kan niet wachten tot ik weer elke dag kan fietsen. Ik heb wel overwogen om hier in Sydney een fiets te kopen, maar het verkeer is hier erg slecht ingesteld op fietsers en ik denk dat mijn Nederlandse fietsersmentaliteit hier niet zo heel goed zou passen. Wat daar voor in de plaats is gekomen is lopen, want ik heb heel wat afgelopen hier in Australië en daar kan ik ook zeker van genieten maar het is toch niet zoals bij het fietsen.

De vraag die mij afgelopen jaar het meest werd gesteld in de ‘wat mis je categorie’ ging over eten. En dan doelde mensen vaak op kroketten, frikadellen en bitterballen. Maar dat heb ik eigenlijk niet zo gemist. Wat ik wel heb gemist op eetgebied is brood. Inmiddels ben ik best aan het brood gewend hier en het is ook niet zo belabberd als bijvoorbeeld het brood in Azië, maar het is ook niet hetzelfde als ons Nederlandse brood. Ten eerste is het niet echt knapperig en is het brood zelf een beetje smakeloos. Pas als je bereid bent een dollar of vier/vijf aan brood uit te geven kom je in de buurt van smaakvol brood.