Wellicht is het vreemd om tijdens deze terugblik op ons jaar in Australië ook in te zoomen op de dieptepunten. Maar ik heb altijd een zo eerlijk mogelijk beeld willen geven van reizen en op reis zijn en dit jaar heeft nu eenmaal niet alleen uit hoogtepunten bestaan. Daarom vandaag een paar van onze diepste dalen op een rijtje.  

Met stip op nummer één in dit rijtje staat het moment dat we uit elkaar gingen omdat ik met Wendy’s meeging en Danny terug ging naar Cairns. Als ik nu terug denk aan het moment dat Danny van me wegreed op dat grasveld in Normanton snijdt dat nog als een mes door mijn ziel. Op dat moment voelde de drie maanden die voor ons lagen echt als een eindeloze zee van tijd die nog zolang zou duren. Hoewel ik achteraf geen spijt heb gehad van het feit dat we even zonder elkaar zijn geweest, zou ik dit niet zo snel nog een keer doen. Ik was in september dan ook dolblij om weer bij Danny te zijn en te weten dat we vanaf dit punt weer gewoon samen zouden zijn.

Een ander dieptepunt uit dit jaar waren de keren dat het zoeken naar werk een uitzichtloze tunnel leek waar we niet uit zouden komen. Dit hebben Danny en ik allebei een keer ervaren en ik snap nu ook echt hoeveel impact geldzorgen op je leven kunnen hebben. Het feit dat je hele dagen thuis zit terwijl je zo graag wil werken, maar gewoon de uren niet krijgt of gewoon geen werk kan vinden zijn echt slopend. Ik merkte dat ik me in die tijd dag en nacht zorgen ging maken over het geld dat er uitging en er niet bij kwam en over het feit dat ik geen baan had. Het vervelende aan dit is dat je niet weet hoe het over een week of maand is. Misschien is dan alles opgelost of misschien zijn de problemen veel groter geworden, je weet niet wanneer de situatie ophoud en dat maakt het enorm vermoeiend en soms ook beangstigend. Gelukkig zijn wij er beide keren gewoon uitgekomen en is het tij toen voor ons allebei helemaal gekeerd.

De conclusie moeten trekken dat Harrie aan het eind van zijn latijn was, midden in de Red Centre was ook zeker een dieptepunt in ons jaar. Stiekem wisten we best wel dat Harrie niet in opperbeste staat was, maar dat het zo erg was bleek pas in Darwin toen Harrie ongeveer om het uur oververhit dreigde te raken. Vlak na Alice Springs moesten we echt concluderen dat Harrie op en klaar was, maar ja hij moest het nog wel even 2000 kilometer volhouden. Dat was niet altijd een pretje en we hebben echt een paar keer gehad dat we dachten: dit was het dan, hij gaat er dadelijk mee ophouden. Gelukkig is dit niet echt gebeurd, maar doordat je al met die angst in de auto zit ben je er de hele tijd mee bezig en kun je niet echt ontspannen reizen. Gelukkig ging het vanaf Adelaide alweer een stuk beter en waren we in staat weer wat meer te ontspannen als we grote stukken met Harrie moesten reizen.

Dan als laatste niet echt een aanwijsbaar dieptepunt maar een gevoel dat als een rode draad door het afgelopen jaar liep en dat was wel het gemis van thuis. Al met al hebben we niet echt last gehad van heimwee gehad. Maar we hebben beide momenten gehad waarop we dachten: ‘waar zijn we mee bezig’ of ‘kunnen we niet even teruggaan’. Dat ging soms gepaard met tranen en soms met een boosheid. Het waren ook hele verschillende momenten waarop Danny en ik dit beleefde, maar beide voelde we het even intens. Soms was het een kort moment van verdriet en soms hield het een aantal dagen aan, maar uiteindelijk ging het gevoel altijd weg en besefte we ons weer hoe dankbaar we zijn voor dit avontuur en dat het reizen ons eigenlijk ook wel heel blij maakt.