Als je een jaar op reis bent maak je heel wat mee, van hoogtepunten tot diepe dalen. Maar als je dan aan het eind van het jaar de balans op maakt, zie je toch vooral alle hoogtepunten en daarom vandaag een blog over onze hoogtepunten van het afgelopen jaar.

Als ik aan afgelopen jaar denk dan komt er niet direct een moment bij me op dat mijn ultieme hoogtepunt was. Daarvoor hebben we misschien ook te veel leuke dingen gezien, lieve mensen ontmoet en vette dingen gedaan. Een hoogtepunt wat zeker niet in deze post mag ontbreken is onze eerste drie maanden in Australië. Het rijden met onze eigen Harrie langs de oostkust en elke dag maar weer kijken waar we die dag heen zouden gaan. We hadden in Nederland redelijk wat gespaard, dus we hoefde ons niet echt zorgen te maken om geld. Dat was echt een gevoel van vrijheid dat ik nog niet eerder had beleefd en dat ik daarna ook niet meer heb beleefd. Natuurlijk hebben we wel meer gereisd met Harrie, maar dan waren er toch vaak alweer zorgen of gedachtes over de toekomst. Tijdens die eerste drie maanden had ik die zorgen helemaal niet en daardoor kon ik heel erg genieten van dat vrije gevoel en daardoor ook vaak wat meer genieten van wat je allemaal ziet en beleeft.

Een ander hoogtepunt was voor mij het werken bij Wendy’s op The Big Red Bash. Het was koud ’s nachts, ik moest met drie truien en onder twee dekens slapen en er stonden rijen die niet op leken te houden, maar dit is een ervaring die ik nooit meer ga vergeten. Ik denk dat ik in mijn leven nooit meer op zo’n plek ga komen die zo afgelegen ligt en waar die plek binnen een week je hele wereld lijkt te zijn omdat je zo afgesloten van de buitenwereld bent. Daarnaast heeft The Big Red Bash echt gezorgd voor een hechte band tussen Sean, Anam en mij en hebben we een hoop lol gehad terwijl we boven op de Big Red wijn met sprite zaten te drinken en zaten te kijken naar de zonsondergang.

Daarnaast was het snorkelen bij The Great Barrier Reef een ervaring om nooit te vergeten. Niet eens per se omdat het reef zo mooi was, maar omdat dit de eerste keer ooit was dat ik ging snorkelen en dat was direct op een plek die al mijn verwachtingen overtrof. Het was echt een wereld onder water en het zo mooi om die van zo dichtbij te kunnen zien.

Ook de twee weken die Danny en ik in Bali doorbrachten horen bij de hoogtepunten van afgelopen jaar. Ikzelf was, met uitzondering van onze twaalf uur durende overstap in Bangkok, nog nooit in Azië geweest dus dit was voor het eerst dat ik er echt langere tijd ben geweest en het is me niet tegen gevallen. Was het toeristisch? Zeker en ik denk dat wij voor een groot deel een hele toeristische kant van Bali hebben gezien en dat we geen tot nauwelijks een inkijkje hebben gehad in het echte leven op Bali, maar toch heb ik genoten van die weken. We hebben zoveel mooie plekjes gezien en als ik er nu aan terug denk voel ik vooral hoe ontspannen en relaxt het daar was. Ook het weerzien met Ilse was heel fijn en het was vooral fijn om zo’n mooie reis met elkaar te delen en opeens aan de andere kant van de wereld weer met elkaar te kunnen praten over hele gewone Nederlandse dingen. Thuis was dankzij haar weer even heel dichtbij.

Het bezoek dat we brachten aan Uluru mag ook zeker niet ontbreken. Ik vind het moeilijk om uit te leggen waarom ik dat nou zo’n mooie paar dagen vond en wat er nu precies zo speciaal is aan Uluru, maar voor mij voelde het gewoon als een bijzondere ervaring. Het is zo’n indrukwekkende plek met zo’n mooie geschiedenis en er is geen plek in Australië(denk ik) waar je zo dicht bij het leven van de Aboriginals komt van voor dat er Europeanen in Australië woonden en de boel overnamen. Uluru is een plek die zich moeilijk laat beschrijven en iets wat je misschien vooral moet ervaren.

Het wonen en werken is Sydney is voor mij ook een hoogtepunt in dit reis jaar. Het was voor mij voor het eerst sinds acht maanden dat ik niet onderweg was en eindelijk weer een eigen plek had, die niet na een week weer wegreed. Daarnaast is het gewoon tof om in ‘het buitenland’ te hebben gewoond en gewerkt. En gek genoeg gaat dat ook heel gewoon voelen en denk je er soms helemaal niet meer over na waar je bent en hoe bijzonder dat eigenlijk is. Maar als je dan op een doodgewone maandagmiddag naar het strand gaat en uitkijkt over het blauwe water schiet je soms toch even te binnen; “kijk waar we nu zijn! We wonen gewoon in Sydney en dit is iets dat voor ons nu zo gewoon is geworden dat we er niet meer over nadenken.’’

Mijn laatste hoogtepunt van dit jaar was het bezoek van Thijs aan Sydney en vooral onze roadtrip van Melbourne naar Sydney. Ik had wel verwacht dat dit leuk zou worden, maar dat we zoveel mooie plekken zouden zien had ik van tevoren niet kunnen bedenken. De roadtrip zelf duurde maar een week, maar elke dag leverde week zoveel mooie verhalen en plekken op dat het soms lijkt alsof het veel langer heeft geduurd. Daarnaast was het heel fijn om iemand van thuis ons leven hier te laten zien. Ook bracht ook Thijs thuis ook weer even dichtbij, doordat we het gewoon over dingen konden hebben die heel erg bij ons Nederlandse leven horen en die je hier gek genoeg toch ook wel mist. Soms is het fijn te beseffen dat er mensen zijn die de halve wereld over willen vliegen om je weer te zien en dat je die mensen tot je vrienden mag rekenen.