Hoewel wij genoten van onze reis door centraal Australië, ging Harrie zich steeds slechter gedragen. We vroegen ons af of het wel verstandig was om met hem de rest van onze trip te maken en uiteindelijk ook naar West Australië te gaan. Uiteindelijk besloten we onze plannen om te gooien.

De eerste drie maanden van ons avontuur was Harrie een droombus. Ja de eerste vijf a tien minuten dat we ’s ochtends reden piepte hij enorm en oké zijn koelvloeistof moest redelijk vaak worden bijgevuld, maar als dat alles was viel het nog best mee. Tot het moment dat Danny mij had afgezet in Normanton en zelf terug reed naar Cairns. Dat haalde hij net niet, want opeens ging Harrie niet meer aan. We dachten eerst dat het accu was, maar dat bleek het niet te zijn. Het bleek de dynamo te zijn, dus de accu raakte niet meer vol. Nou, dachten we, kan gebeuren. Het is vervelend, maar pas het eerste wat ons overkomt en echt niet het ergste. We lieten het maken en dachten er vanaf te zijn.

Maar eerlijk gezegd begon daar alles mee, in de maanden daarna moest Danny de startmotor en de accu vervangen. We hadden een enorme barst in het raam die steeds groter werd en nu we in warmere gebieden kwamen zoals Darwin en Katherine had Harrie steeds meer moeite met het koelen van de motor. We moesten al vaak koelvloeistof bijvullen en wisten stiekem heus wel dat zoiets geen goed teken is. Maar opeens moesten we meerdere keren per dag de koelvloeistof bijvullen.

Gedurende onze trip van Darwin naar Alice Springs werden we steeds een beetje wanhopiger. Harrie deed het, maar kon echt niet teveel kilometers op een dag maken en elke dag waren we bang dat hij het misschien begeven. Niet een heel fijn gevoel als je midden in the red centre zit. In Alice Springs lieten we daarom nog maar eens bij een garage naar Harrie kijken. De man daar zei dat hij geen lek kon vinden en dat de motor er schoon uitzag. Hij had hem wel leeg gespoten en weer vol laten lopen en wat testjes gedaan waar Harrie goed doorkwam. Vol goede moed gingen we dus weer op pad. Maar na een uur of twee werd de motor weer steeds warmer en bleek de voorspelling van de monteur dat het nu wel goed zou gaan, niet waar.

Ons plan was in eerste instantie om na Adelaide naar Melbourne te rijden en in de regio werk te vinden voor zo’n twee maanden. Maar na dit bezoek aan Alice Springs moesten we, tot onze grote spijt, concluderen dat dit niet ging werken. Harrie was op. Dit was geen bus om nog verder mee te reizen, zeker niet nu we van plan waren naar plekken te gaan als West Australië waar je grote stukken rijdt zonder ook maar een huis te passeren. En dus besloten we onze plannen om te gooien. We zouden nog wel naar Adelaide gaan omdat er nu eenmaal een weg door het centrum gaat en die daar naartoe leidt, maar daarna zouden we naar Sydney gaan, Harrie verkopen en daar werk zoeken.

Ik moet je zeggen die eerste dagen voelde het een beetje alsof we gefaald hadden in onze reis. Hoewel we op dat punt al bijna 30.000 km met Harrie hadden gereden voelde het alsof dit het definitieve einde betekende en we per direct naar huis moeten. Ook voelde het voor mij alsof we Harrie niet voldoende hadden gebruikt en er niet helemaal hadden uitgehaald wat er in zat. Natuurlijk was dat wel zo, we hebben die eerst drie maanden fulltime in Harrie gewoond en hij was ons thuis. En ook die laatste twee maanden dat we door het centrum van Australië reden maakte we optimaal gebruik van hem.

Maar op een gegeven moment begon ons nieuwe plan ook logischer te klinken. We wisten al een tijd dat Thijs ons in december zou komen bezoeken en we hadden bedacht om dan twee maanden in de staat Victoria te gaan werken en dan rond kerst weer naar Sydney te rijden om daar met Thijs nieuwjaar te vieren. Best veel gedoe, want dan zouden we in Sydney ook een Airbnb moeten regelen, die door de populariteit van Sydney met Nieuwjaar niet echt goedkoop waren. Als we daar zouden wonen en werken dan kon Thijs gewoon bij ons slapen en zouden we ook een baantje kunnen zoeken wat langer duurde dan een paar maanden.

Kortom het maakte meer ‘sense’ als we naar Sydney zouden gaan. En we hadden er wel vertrouwen in dat Harrie die tocht nog wel zou overleven. Zeker omdat het oktober was en daarom lente in zuid Australië en dus zou Harrie minder snel oververhit raken.

En dus zette we koers naar Sydney, of ja nadat we Adelaide nog hadden bezocht. Het voelde als een soort afscheid van Harrie en het was ook wel een beetje verdrietig. Maar we besefte ook dat dit soort dingen bij het reizende leven horen. Soms (eigenlijk meestal) gaan de dingen helemaal anders dan je ze had gepland. Je kan er niet te lang mee blijven zitten, want dat lost niks op. Je moet gewoon doorgaan en hopen dat het volgende plan beter uitpakt.