Terwijl ik door de stoffige Outback trok samen met Wendy’s, bleef Danny in Cairns. Ook voor hem liepen deze drie maanden niet geheel vlekkeloos en daarom schrijft hij vandaag over zijn drie maanden zonder mij.

Nadat ik Louke in Normanton had afgezet ben ik zo snel mogelijk terug gereden. Niet omdat ik eindelijk van haar af was, maar omdat ik die zaterdag (9 juni) mijn eerste werkdag had bij de bioscoop in Cairns. Ik wilde voorkomen dat ik pas zaterdagochtend  terug zou komen. De heenreis van Cairns naar Normanton duurde ongeveer twee dagen, maar het lukte me om de terugreis bijna in een dag te doen. Bijna inderdaad, want toen ik nog maar anderhalf uur van Cairns af was, hield Harrie er opeens mee op. Niet zomaar op de weg, gelukkig, maar ik merkte dat de radio steeds uitging en ik wilde even kijken of het hield als ik de auto uit en weer aan zetten. Dus terwijl ik Harrie bij een tankstation stilzetten en daarna weer wilde starten gebeurde er niks. Een lekker begin op mijn eerste dag alleen.

Uiteindelijk heeft het kapot gaan van Harrie en hem weer maken best wel wat voeten in aarde gehad. De dynamo bleek stuk te zijn, waardoor de accu dus niet oplaadde terwijl ik aan het rijden was. Doordat we redelijk goed verzekerd zijn voor Harrie heb ik bijna een week lang in een hotel gezeten omdat de verzekering een vervangende accommodatie verzorgde en een tijdelijke auto. Ik kon gelukkig gewoon naar mijn eerste werkdag, maar als ik een dag later uit Normanton vertrokken zou zijn was dat een groot probleem geweest.

Maar goed mijn werk dus. Ik werkte bij de bioscoop in Cairns, daar had ik door mijn werk bij Kriterion en JT natuurlijk al veel ervaring in en ik vond het echt leuk om hier in Australië weer in een bioscoop te werken. Daarnaast had ik ook een baan als barista op Cairns Airport bij Emirates. Dat zou pas begin juli starten omdat ze de shops nog aan het bouwen waren.

Na een week vond ik een huis vlakbij het centrum van Cairns. Het was een shared house en ik woonde hier met maarliefst 32 andere mensen. We hadden twee huizen en op elke verdieping woonde zo’n zeven mensen, dus ik hoefde mijn keuken en badkamer gelukkig niet met 32 mensen te delen. Doordat ik eindelijk een huis had, leek mijn situatie in Cairns wat gesetteld. Helaas bleek het niet zo makkelijk te gaan.

Ik had dan wel werk, maar bij de bioscoop kreeg ik maar weinig uren. Gemiddeld maakte ik maar tien uur per week en er zaten zelfs wat weken tussen dat het nog minder was. Ook werd het openen van de koffiezaak op Cairns Airport steeds verder opgeschoven omdat er allerlei vertragingen bij de bouw waren. Nu ik elke week huur moest betalen en ik met mijn uren het allemaal net aan redde begon ik mezelf toch wel zorgen te maken. We waren gaan werken om geld te sparen om weer te gaan reizen, maar op deze manier verdiende ik alleen geld zodat ik elke week net rond kon komen.

En dus ging ik weer solliciteren en ik had al heel snel een baan als barista te pakken bij een café in Cairns waar ik gemiddeld 25 uur per week kon maken. Dit was een perfecte oplossing. Maar helaas, de baan was oké maar de bazen alles behalve. Ik deed een proefochtend en toen waren ze positief, maar toen ik maandag mijn eerste dag gewerkt had (van 06.30 in de ochtend tot 16.00 uur ’s middags) kreeg ik een sms dat ik echt moest verbeteren in mijn tweede dag anders moesten ze op zoek naar iemand anders. Ik heb redelijk veel ervaring als barista, maar iedereen moet toch wennen aan een nieuw systeem en überhaupt hoe het er op een nieuwe werkplek aan toe gaat? Zeker na dit sms’je had ik er al niet meer zoveel zin in en op mijn tweede dag werd ik na twee uur werken op het kantoortje geroepen omdat ze vonden dat ik niet genoeg verbeterd was en ze mij dus helaas moesten ontslaan. Op dat moment vond ik het al niet meer erg, ik had geen zin om mijn energie te steken in een baan waar ze me niet eens twee dagen gunde om in de flow van het bedrijf te komen.

Maar goed, met het wegvallen van die baan raakte ik echt in paniek. Want er moest nu echt meer geld binnen gaan komen dan er uit ging en ook bij de bioscoop konden ze me niet beloven dat ik meer uren zou gaan maken. En dus richtte ik me weer tot Gumtree (de Australische marktplaats) op zoek naar een nieuwe baan. En zo vond ik een baan als kitchenhand in Longreach, een Outback stadje dat voor Australische begrippen dichtbij Brisbane ligt. Ik werd dezelfde dag dat ik reageerde op de vacature nog teruggebeld. Het was even wikken en wegen, want dan zou ik alles in Cairns weer op moeten zeggen. Maar ik besefte al snel dat deze baan was waar ik al die tijd naar gezocht had. Ik zou ongeveer veertig uur per week werken en soms meer, ik zou in een huis kunnen wonen voor een veel lager huurbedrag en Louke zou met Wendy’s als laatste Longreach aandoen dus dan waren we direct weer samen. Ik hakte de knoop door en reisde in het weekend de 1200 km naar beneden af om de volgende week direct aan de slag te kunnen bij de Longreach Tavern.

De Longreach Tavern bood me precies wat ik nodig had. In de eerste week maakte ik direct al dertig uur en het uren aantal liep de weken erna op. Hierdoor kwam er eindelijk meer geld binnen en kon ook ik beginnen met sparen. Ik werkte in de keuken als hulp van de chef en daarnaast werkte ik vaak in de bottleshop van de tavern. Het werk was een beetje eentonig en Longreach is niet echt een bruisende stad, maar toch begon ik mijn plek hier te vinden.

De huidige chef bij de Tavern was niet zo op haar plek in het bedrijf en besloot om weg te gaan. Omdat de bazen niet zo snel een nieuwe chef konden vinden, werd ik ingewerkt om de kok te worden. En dus heb ik de laatste anderhalve maand zo’n 60 uur per week als kok gewerkt. Het eten dat we serveren heeft een beetje een café gehalte en het is dus niet dat ik opeens culinair moest gaan koken, maar toch heb ik wel een aantal skills moeten ontwikkelen. Bijvoorbeeld het bakken van steaks, het maken van sauzen en het verzinnen van nieuwe gerechten. Ik ben wel blij dat ik zo in dit werk ben gegroeid, als er in de vacature had gestaan dat ik uiteindelijk tot kok zou doorgroeien had ik het misschien niet gedaan. Maar zo geleidelijk voelde het goed en ik kan het nu toch maar mooi op mijn cv erbij zetten.

De afgelopen drie maanden waren voor mij niet makkelijk. Ik ben blij dat ik hier uiteindelijk bij de Tavern lekker heb kunnen sparen en mijn collega’s waren gezellige mensen. Maar ik heb ook wel echt in de put gezeten over het geld, het is gewoon niet leuk als je zo graag wil werken en dat het gewoon niet lukt of dat de mogelijkheid er niet is. Maar ondanks dat het in het eind toch wel goed is gekomen zie ik enorm uit naar het moment dat Louke en ik samen weer weggaan hier uit Longreach.