Na bijna drie en een halve maand met Wendy’s door het noorden van Australië te zijn getrokken, is het Wendy’s avontuur ten einde. Het was een leuke, leerzame maar vaak ook lastige periode. Ik ben in ieder geval blij om straks weer naast Danny te zitten en met Harrie Australië door te reizen. 

Zoals ik al vaker heb geschreven was Wendy’s voor mij niet de ideale plek om te gaan werken. Ruim drie maanden lang waren Danny en ik van elkaar gescheiden en we hebben elkaar in die drie maanden maar twee keer gezien. Dat was lastig en vaak ook verdrietig, want we hebben veel gebeld de afgelopen maanden, maar dat is toch niet hetzelfde. Op een gegeven moment voelde het toch alsof onze levens ver van elkaar af stonden.

Met de Wendy’s truck heb ik zo’n beetje de hele Queenslandse Outback doorkruist. Ik ben op plekken geweest waar ik anders nooit verzeild zou zijn geraakt en heb evenementen meegemaakt die ik anders nooit zou hebben gezien. Rixie zegt altijd tegen de backpackers die bij Wendy’s komen werken: ‘We show you the best of Australia and the worst of Australia’ en dat is zeker waar. Want hoewel ik heb genoten van een stad als Darwin en mijn ogen uit heb gekeken op de rodeo in Normanton heb ik ook het chagrijn van de mensen in Katherine meegemaakt, de ellenlange rijen op the Big Bash moeten bedienen en de armoede en drankzucht van de Aboriginals in Borraloola gezien.

Hoewel het me soms echt zwaar is gevallen, het missen van Danny, het leven in een trailer die na elke tocht naar een andere plek weer bijna uit elkaar viel en de dagen van soms twaalf of dertien uur werken, had ik het voor geen goud willen missen. Het stukje alleen reizen heeft me veel geleerd en het was voor mij als regelneuroot en als iemand die altijd alles uitplant leerzaam om in een omgeving te werken waar je nergens van op aan kon. We konden nog zo precies alles plannen, maar vaak kwam er niet veel van terecht. Dat kan ook bijna niet anders met zo’n bedrijf; er gaan dingen stuk, er lopen dingen anders dan verwacht en soms gooi je in enthousiasme 4 liter water in de vriezer en dan gaat de vriezer stuk. In een foodtruck heb je dit soort dingen nauwelijks in de hand en je moet gewoon meegaan op de stroom. Mijn collega Deni zei direct toen ik in Normanton begon: ‘you have to let your hair blow in the wind’. Dat is zo ongeveer mijn lijfspreuk bij Wendy’s geworden, want het is het enige wat werkt: gewoon los laten en wel zien hoe het afloopt.

De route die ik met Wendy’s heb afgelegd van juni tot september

Lynne en Rixie’s manier van werken is ook leerzaam geweest. Het is zeker niet altijd makkelijk om niet alleen bij een echtpaar te werken, maar ook nog eens met hen mee te reizen. Het is bijna alsof je bij je bazen gaat wonen. Maar hun werkethos en vooral hun houding: ‘het komt wel goed’, heeft me veel geleerd. Want of het nu de vriezer was die stukging in Darwin, de frituur die er na overuren frituren op de Big Bash de brui aan gaf of de kassa’s die stuk waren doordat de stoppen doorsloegen: zij haalden hun schouders op en zeiden dat het wel goed kwam. Ik kon nooit echt paniek bespeuren bij Lynne of Rixie, zulke dingen gebeurde gewoon en ze zouden morgen of volgende week wel weer zien hoe ze dat op zouden lossen.

Het leukste aan Wendy’s vond ik het ontmoeten van mensen. In de eerste plaats natuurlijk van mijn collega’s Deni, Sean en Anam en later Thessa en Mike. Je werkt en woont praktisch samen dus je wordt al snel close met elkaar. Ik heb het geluk gehad dat ik het met iedereen eigenlijk goed kon vinden, zelfs met Jason al ging die na één evenement weg. Daarnaast heb ik zoveel mensen tijdens de evenementen leren kennen, zowel mensen van andere foodtrucks of kermisattracties als bezoekers. Ik heb daardoor toch het idee gekregen dat ik nu een beter beeld van Australië en vooral Australiërs heb dan ik had toen ik met Danny langs de Oostkust trok. Ik weet inmiddels beter wat er speelt, waar zij tegenaan lopen en wat zo ongeveer hun zorgen zijn. Ik weet inmiddels nog beter hoe graag ze drinken en welke nummers ze allemaal uit volle borst meezingen als de DJ draait. Natuurlijk geldt dit vooral voor de mensen die in de Outback wonen, ik gok dat ze in Sydney niet veel woorden uit de countrykrakers kunnen, meezingen die mensen hier tot tranen toe kunnen roeren.

Dit was het dan, ik ben nu officieel ‘Wendy’s-Girl’ af. Ik lieg als ik zou zeggen dat ik het enorm ga missen, die drie maanden waren echt lang genoeg. Maar ik zal deze tijd en dit werk niet snel vergeten, want naast een paar extra kilo’s door de gratis hotdogs en ijsjes heeft het me lessen gegeven die ik alleen hier had kunnen leren.