Toen ik een jaar of zestien was had ik het wilde plan om in de zomervakantie een paar dagen alleen naar Schotland te gaan. Dat leek me wel wat. Ik heb het zelfs aan mijn moeder gevraagd maar zij vond me er echt nog te jong voor. Nadien is het plan om alleen te reizen eigenlijk nooit meer bij me opgekomen. Ik had me in de aanloop naar Australië juist erg verheugd op het samen reizen. Toen ik bij Wendy’s begon stond ik dan ook niet te springen om ‘alleen’ drie maanden in de Outback door te brengen.

Inmiddels zijn de drie maanden om en heb ik het wonderbaarlijk goed gedaan vind ik zelf. Natuurlijk heb ik niet echt alleen gebackpackt, maar ik was de afgelopen maanden wel op mezelf aan gewezen. Ik vond het zeker niet altijd leuk en heb me af en toe afgevraagd wat mensen bezielt die ervoor kiezen alleen te gaan reizen. Maar ik heb veel meer leuke ervaringen opgedaan en ik ben meer op mezelf gaan vertrouwen dan ik daarvoor deed.

Stiekem vond ik het voordat ik bij Wendy’s ging werken wel fijn om op Danny of op andere te kunnen leunen. In dat opzicht was ik een echte volger. Ik liep de andere wel achterna, de mensen die hadden uitgezocht hoe je ergens heen moest reizen of degene die uitgestippeld had wat we gingen doen. Dat vond ik ook nooit erg. Ik had immers niets uitgezocht dus ik wist nooit wat ik miste. Maar nu ik alleen was moest ik zelf beslissingen gaan maken. Wat ik wilde doen, wanneer of op wat voor manier. Natuurlijk is dat in je eentje altijd wel wat makkelijker want je hoeft ook geen rekening met andere te houden, maar voor mij was het zeker een leerproces. Zo heb ik in die drie maanden alleen nog  meer ontdekkingen gedaan.

1. Ik heb me in die drie maanden zelden echt eenzaam gevoeld. Eigenlijk voelde ik me alleen eenzaam op momenten dat ik zag hoe fijn andere het samen hadden. Qua collega’s viel ik echt met mijn neus in de boter: Deni, Sean, Anam, Thessa en Mike hebben me geen moment alleen laten voelen. Alleen Sean en Anam waren wel een stel en als ik dan soms kleine dingetjes zag als een arm om een schouder of dat ze dicht tegen elkaar aanstonden, dan voelde ik vaak een steekje van eenzaamheid. Hetzelfde gold voor Mike en Thessa. Ik voelde me niet het derde wiel aan de wagen, maar die kleine momenten van genegenheid tussen elkaar lieten mij voelen dat ik dat nu moet missen. Maar toch sta ik er van te kijken dat ik me nauwelijks eenzaam heb gevoeld. Ik was natuurlijk omringt door vaste factoren zoals Lynne, Rixie, Sean, Anam, Mike, Thessa en niet te vergeten de honden van Lynne en Rixie: Coco, Jimmy en Ruby.
2. Alle feminisme ten spijt en mijn drang om te bewijzen dat Danny fout zat: ik heb echt iemand anders nodig om potjes open te maken en lipjes van de appelsap te halen. Danny zegt vaak als ik iets niet los krijg of niet voor elkaar krijg: ‘wat had je nu gedaan als ik er niet was’ en ik heb daar nu het antwoord op: dan laat ik het of ik vraag het iemand anders. Of ik bedenk ik goed werkende andere oplossing. Geloof me in die drie maanden heb ik heel vaak staan vloeken omdat ik een potje niet open kreeg en dan hoorde ik in mijn hoofd ‘Wat doe je dan als ik er niet ben’.
3. Juist als je alleen bent heb je meer aanspraak. Dit had ik altijd al vermoed maar het is echt zo. Hier in Australië zijn mensen sowieso wat vriendelijker en opener naar elkaar en als je ergens alleen bent vragen mensen snel: ‘how are ya doing’ of ‘what are you up to’. Maar ik heb bijna overal waar ik met Wendy’s ben geweest wel iemand ontmoet of een leuke gesprek met een vreemde gevoerd. Ik merkte dat ik er zelf ook steeds meer open voor stond. Eerst probeerde ik het gesprek na wat formele zinnen weer af te kappen, maar inmiddels kan ik makkelijk met een volslagen vreemde een uur over zijn werk, hobby of cowboyhoed lullen. Ik moet zeggen dat ik nog steeds niet het type ben dat zelf spontaan op mensen afstapt, maar wie weet komt dat nog wel.
4. Samen reizen is leuker dan alleen reizen. Dat vind ik niet alleen omdat Danny mijn vriend is en ik überhaupt liever bij hem ben dan zonder hem. Maar ik kan me ook voorstellen dat het leuker is met een goede vriendin dan alleen. Let wel, dit is mijn gevoel. Na deze drie maanden en alle gekke situaties waarin ik ben beland en alle nieuwe mensen die ik heb leren kennen, kan ik me goed voorstellen dat je graag alleen reist. Maar ik ben liever met iemand. Ik vind het fijn om dingen samen met die persoon mee te maken en samen een avontuur te beleven. Daarom zijn Sean, Anam, Thessa en Mike me ook in korte tijd zo dierbaar geworden. Je leert elkaar snel goed kennen, maar je beleeft ook van alles met elkaar.

Het alleen reizen is voor mij nu voorbij. Ik vond het een heel avontuur en heb er oprecht van genoten. Dit was iets wat ik nooit had verwacht toen ik naar Australië ging en ook al was het niet altijd makkelijk, ik zou het nu nooit meer willen missen. Maar ik ben ook blij dat ik straks weer in Harrie zit met Danny naast me en dat we weer samen allerlei gekke avonturen beleven.