Na de lange tocht vanuit Mount Isa naar Birdsville hadden we een rustig weekje in Birdsville zelf. Op zaterdag 7 juli vertrokken we richting The Big Red Bash, een outdoor en countryfestival middenin de Simpson Dessert. Daar beleefde we een zanderig, chaotisch, koude maar ook bijzondere week. 

De Big Red Bash is een vierdaags festival dat elk jaar gehouden wordt aan de voet van een enorme rode zandduin in de Simpson Dessert. Die zandduin heet de Big Red en daar dankt het festival zijn naam dan ook aan. Het is een familiefestival en ik heb in die week ook weinig mensen van mijn eigen leeftijd gezien. Wel heb ik een hoop families en oudere mensen gezien.

 

The Big Red Bash is in alle opzichten anders dan alle festivals waar ik ooit ben geweest. Ten eerste: het is ver weg. Je kunt er echt niet zomaar komen en eigenlijk kun je er alleen met een Four-wheel drive goed heen rijden. Het is dan ook een erg populair festival onder outdoor Australiërs. Er is op de Big Red Bash een hoofdplein waar wij met Wendy’s aan stonden. Verder is er eigenlijk niks anders te doen dan de duin beklimmen of over het festivalhart lopen. Daar is ook het podium met de muziek en staan de andere eetkramen en dergelijke. Toch probeert de organisatie de mensen wel bezig te houden. Op de zondag en maandagavond werd er op de grote schermen een film afgespeeld en iedereen had zijn campingstoel meegenomen en zat gemoedelijk naast elkaar te kijken.

 

Op zaterdag moeten we de Wendy’s opzetten, maar op zondag zijn Sean, Anam en ik gelukkig vrij. En dus besluiten we om de Big Red te beklimmen. Vanaf Big Red heb je een mooi uitzicht over het hele festival terrein. Er komen zo’n 9000 mensen naar het festival, allemaal met campers, caravans en tenten. Het was dan ook een mooi gezicht om dit in een halve cirkel om het festivalhart heen te zien staan. Omdat er op zaterdag en zondag voor de bezoekers nog niet zoveel te beleven was op het festival en ongeveer iedereen een four-wheel drive heeft, gingen veel mensen met hun auto de duin op rijden. Het was leuk om op de duin te zitten en te kijken hoe iedereen door het losse zand naar boven probeerde te komen. Het was een kwestie van veel snelheid maken, maar je moest ook goed kunnen sturen. Later die middag gaan we weer naar de duin om de zonsondergang vanaf daar te bekijken. Het is nog niet heel druk en dus hebben we de duin praktisch voor onszelf. We drinken gezellig wat en zitten te kletsen terwijl de ondergaande zon de rode kleur van Big Red nog beter laat uitkomen.

 

Het geeft een geborgen gevoel om daar in de woestijn met 9000 man in een soort van tijdelijke community te verblijven. Niemand heeft telefoonsignaal of televisiesignaal dus je bent echt afgesloten van de rest van de wereld. Toch heeft het festival ook zeker zijn mindere punten. Ten eerste is daar het weer. Want je denkt woestijn lekker warm. Nou nee. Het festival terrein ligt bijna in Zuid-Australië en het is dus gewoon winter. Dat betekent overdag tussen de 16 en 20 graden, maar vooral ’s nachts is het ijzig koud en het is zelfs een nacht – 1 geweest. Het waait ook veel en daardoor voelt het allemaal nog kouder aan. Die wind zorgt er ook voor dat er de hele dag zand rond waait. Alles wordt stoffig en ik werd er helemaal gek van al het zand dat overal in waait.

Een andere moeilijkheid is dat het festival wordt gehouden op een ecologische farm. Waar nu allemaal mensen kamperen staan normaal gesproken koeien. We mogen dan ook absoluut geen water verspillen en al het water dat je gebruikt moet je opvangen in een ton en dan weer in een container gooien. Daar komt bij dat er dus geen douche is en dat Rixie voor ons een douche tent had opgezet. Ik kan je vertellen dat douche in een tent terwijl het 5 graden buiten is en het waait en je moet oppassen om niet te veel water te verbruiken en je het water moet opvangen in een ton niet echt een pretje is.

 

Het werk in deze week is behoorlijk zwaar. Ik denk dat alle 9000 mensen die het festival bezoeken bij de Wendy’s langs zijn geweest. Elke dag staan er de hele dag rijen voor onze kraam. Op het hoogte punt staan er vier rijen voor de kraam van minstens vijftig man per rij. En mensen sluiten net zo makkelijk aan, dus de rijen worden ook niet korter. Gelukkig duurt het muziekprogramma elke avond maar tot een uur of 20.00. Dit komt omdat het daarna gewoon te koud is om buiten te blijven. Veel mensen trekken dan ook direct naar hun caravan om een vuurtje te stoken en dus kunnen we gelukkig wel elke avond vroeg (dat betekent rond 21 uur) sluiten.

The Big Bash is een van die evenementen waardoor ik het werk in Wendy’s zo waardeer. Want als ik niet met hen mee zou zijn geweest, zou ik hier nooit komen. Al was het alleen al omdat een normaal ticket 500 dollar kost. Het was een gekke week en na zeven dagen wind, koude nachten, geen bereik (en dus geen contact met Danny), enorme rijen en zand was ik ook wel blij om weer naar de bewoonde wereld terug te keren.