Na zo’n drie weken werken bij Wendy’s was er een week zonder evenement. Voor mij was dat de perfecte gelegenheid om een paar dagen terug naar Danny te gaan. Uiteindelijk werden het drie fijne dagen in Cairns.

Bij het afscheid in Normanton wisten Danny en ik niet wanneer we elkaar weer zouden zien. Het kon een paar weken zijn, maar in het ergste geval zou het misschien wel een maand of langer duren. Toen ik na veel zeuren eindelijk de lijst met evenementen kreeg van Lynne zag ik dat er in de week na een beurs in Mount Isa geen evenement was. Mount Isa is een middel grote stad in de Outback en staat vooral bekend om de enorme mijn die er ligt en waar ongeveer de hele stad werkt. Hierdoor is Mount Isa redelijk goed aangesloten op het bussen en treinen netwerk in Queensland. En dus stond ik op 24 juli heel vroeg op, om rond 7:00 uur ’s ochtends de bus te nemen naar Townsville. Townsville ligt zo’n 300 km onder Cairns en Danny zou me daar dan komen ophalen.

De busrit duurde 12 uur. Je leest het goed, 12 uur lang in de bus zitten en aan het eind van die busrit was ik de staat Queensland niet eens uit geweest. Dat geeft misschien een indruk hoe bizar groot Australië is. Het was een beetje alsof ik vanuit zuid of midden Frankrijk naar Luxemburg ging, waar Danny me vanuit Amsterdam kwam ophalen.

De busrit zelf ging vrij vlot voorbij. Ik ging met Queensland bus, wat een minder grote organisatie is dan bijvoorbeeld Greyhound. Hierdoor had iedereen twee stoelen voor zichzelf en dus kon ik ’s ochtends een beetje slapen en de rest van de dag lekker uitgestrekt zitten. We reden dwars door de Outback en daarvan had ik de afgelopen weken al veel gezien. Het ‘probleem’ met de Outback is dat het duizenden kilometers met niks anders dan kleine bomen, heuvels, struiken, zand en vogels is. Je zit eerst nog geboeid naar buiten te kijken, maar naar een uur is het landschap nog niks veranderd en dus verslapt je aandacht langzaam. En daarom heb ik vooral zitten lezen in de bus.

 

Eenmaal aangekomen in Townsville viel het me direct op hoeveel warmer het aan de kust is. In de Outback is het overdag wel warm, maar zodra de zon onder is wordt het al snel koud. Aan de kust is dat minder en blijft de warmte beter hangen. Aan de andere kant had het in Townsville en Cairns de hele dag geregend en had ik al weken geen regen meer gezien, want dat is dan weer iets wat in de Outback (zeker in de winter) amper voorkomt.

Het weerzien met Danny was heel fijn. We stapte direct in Harrie om naar een campingground aan de zee te rijden. Hoewel we elkaar al bijna vier weken niet gezien hadden, voelde het direct weer vertrouwt en goed. Het was haast alsof die vier weken zonder elkaar nooit hadden plaats gevonden.
De volgende dag bleek dat ik me toch een beetje had vergist in de afstand tussen Townsville en Cairns. In mijn hoofd was het zo’n twee uur rijden, maar toen we op maandag terug naar Cairns reden bleek het toch zeker drie tot vier uur te zijn. Eenmaal in Cairns gingen we eerst naar Danny’s huis, daar was ik natuurlijk nog niet geweest. Het waren twee huizen waar in totaal maar liefst 32 mensen wonen. De hele straat bestond uit dit soort huizen. Maar Danny hoeft zijn keuken en badkamers maar met zeven mensen te delen, dus dan valt het wel weer mee.

In de avond gingen we gezellig uit eten, wat uiteindelijk neer kwam op eten bij een Vietnamees tentje. We gingen ook nog wat drinken bij het café waar we ook met Phebe en Maxime waren geweest op Danny’s verjaardag. Het was erg gezellig samen en zelfs het kibbelen wat we gewoonlijk veel doen begon weer. Alsof we nooit zonder elkaar waren geweest.

De volgende dag moest Danny in de avond werken en overdag hebben we wat geshopt en door Cairns gelopen. We wilde eigenlijk gaan zwemmen, maar helaas was het weer deze dagen niet echt goed. In de avond ging ik naar de bioscoop waar Danny aan het werk was. Het was leuk om hem ook eens op zijn werk te zien.

Op woensdag moesten we terug naar Townsville waar ik om 18.00 uur de nachtbus terug naar Mount Isa zou nemen. Ik dacht zelf dat we redelijk op tijd vertrokken waren, maar we kwamen uiteindelijk pas rond 17:30 uur aan en dus moest ik snel wat eten kopen en toen moest ik alweer de bus in. Opnieuw was het een lastig afscheid, ook dit keer omdat we niet precies weten wanneer we elkaar weer gaan zien. Daarnaast was het na deze drie fijne dagen samen toch weer aan me gaan knagen waarom we nu eigenlijk gescheiden zijn. Ik weet wel dat er op dit moment niet zoveel andere mogelijkheden zijn, maar inmiddels kan ik wel zeggen dat ik had gewild dat het toch anders zou kunnen. Ik heb het heus naar mijn zin bij Wendy’s en een beetje alleen ervaring op doen is ook leuk, maar met elkaar reizen is zoveel malen leuker dan alleen. Met een laatste zwaai vanachter het raam vertrok de bus uit Townsville, terug naar Mount Isa.