Hoewel we die eerste week in Cairns veel gezellige en leuke dingen deden, waren we ook druk bezig met solliciteren. Dat liep helaas niet zo vlot en daardoor had ik in de tweede en derde week in Cairns het gevoel dat we een beetje vastliepen. Daardoor belande ik in een klein dipje.

Het was echt fijn dat we zo gastvrij werden ontvangen door de oom en tante van Danny. Maar de overgang tussen zelf bepalen wat je doet en gewoon de boel in Harrie laadde en verder gaan en opeens leven in een huis waar mensen hun gewone dagelijkse leven leiden was best groot. Na een paar dagen begon ik ook het gevoel te krijgen dat we het gezin van Tom en Lorena toch een beetje in de weg liepen. Niet dat ze dat zeiden of dat ze niet aardig tegen ons waren, maar je voelt wel dat jij een bepaalde ruimte inneemt in het gezin die ze misschien zelf ook wel nodig hebben. Doordat het contrast zo groot was voelde ik me ook een beetje beperkt in mijn bewegingsruimte.

Daarnaast liep het werk zoeken ook niet vanzelf. Ik ga nog een aparte blogpost maken over het zoeken naar werk, maar ik kan je vertellen met een working holiday visum een gewone baan vinden was niet makkelijk. We hadden na het aardbeienavontuur besloten om gewoon op zoek te gaan naar een leuke baan en het farmwork voor nu even te laten wat het is. Danny vond al snel banen waarbij hij op gesprek mocht komen, maar ik kreeg afwijzing na afwijzing. Op den duur is dat ook niet goed voor je zelfvertrouwen.

Door al die zorgen, begon ik een beetje in een dipje te raken. Voor het eerst in drie maanden dacht ik: moeten we dit wel doen? Is dit wel voor ons weggelegd? Ik moet zeggen dat ik vaak al snel dat soort dingen denk, ook als ik gewoon in Nederland ben en een nieuwe baan heb. Maar toch het veranderde wel een beetje mijn houding in dit hele reizen. Ik begon ook voor het eerst echt een beetje heimwee te krijgen naar Nederland. Naar mijn vrienden en familie die ik vaak spreek op Whatsapp, maar dat is toch niet hetzelfde. Kortom ik zat een beetje in de put.

Gelukkig was Danny er. Hoe het komt weet ik niet, maar hij bleef een rotsvast vertrouwen hebben in dat het uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht zou komen allemaal. Na 1,5 week logeren bij Tom en Lorena gingen we weer in Harrie wonen en ik merkte dat ik daardoor direct een stuk vrolijker werd. Veel mensen zeggen en denken dat we het super fijn vinden om in een huis te slapen met veel ruimte en een groot bed, nu we altijd in Harrie slapen. En natuurlijk is het fijn om te kunnen douche wanneer je wil en niet ’s nachts in de rij te staan voor de wc, maar Harrie is ons huisje. Hij heeft ons naar zoveel mooie plekken gebracht en eigenlijk vind ik het gewoon heel fijn in Harrie. Misschien komt er over een half jaar een moment dat ik het zat ben om in Harrie te wonen, maar nu nog niet. Ik slaap net zo lief en soms zelfs liever in Harrie dan in een gewoon huis.

En nu we weer met Harrie de weg op gingen en onze bewegingsruimte terug hadden begon ik ook een beetje uit mijn dipje te klimmen. Goed, de baan was er nog niet maar hopelijk zou dat ook snel komen.