Nadat we weg waren gegaan bij Tom en Lorena, besloten we richting het Daintree Rainforest te rijden. Door allerlei omstandigheden (sollicitaties, Danny’s verjaardag en andere dingen) kwam dat er niet direct van. Maar op 31 mei vertrokken we dan toch naar wat het oudste regenwoud van de wereld schijnt te zijn. 

Daintree Rainforest ligt boven Cairns, het is zo’n drie uur rijden vanuit Cairns. De weg is mooi want je rijdt de hele tijd met de zee aan je rechterzijde en prachtige bergen aan je linkerzijde. In Daintree heb je verschillende resorts en overnachtingsplekken, maar de meeste zijn verre van gratis. Gelukkig vond Danny een camping waar we voor zes dollar per nacht konden slapen. Om in Daintree te komen met je auto moet je met de pont de (whats in the name) Daintree river oversteken. Dat kost voor een retourtje het belachelijke bedrag van 27 dollar. Iedereen moet dat betalen, want ze weten dat als je helemaal om de rivier heen wilt rijden dat je dan ongeveer drie of vier uur langer over de rit doet. Maar goed, we waren nu in een van de oudste regenwouden ter wereld. Direct viel de rest van de wereld ook weg, want zodra je die rivier goed en wel over bent heb je geen bereik meer. Tot nu toe hadden we altijd wel goed bereik gehad in Australië, tuurlijk waren er stukken geweest waar het minder was, maar dat had nooit lang geduurd. Hier maakte we voor het eerste mee dat er gewoon nul signaal was. Voor de verandering was dat ook wel eens fijn.

We reden door het regenwoud op zoek naar onze camping. Die bleek een beetje verscholen in het bos te liggen, maar hij lag vlakbij het strand en je waande je echt alleen op de wereld of op een onbewoond eiland. De stranden in Daintree geven je echt het idee dat je in een paradijs bent beland en je zou zo de zee in rennen. Ware het niet dat er krokodillen en levensgevaarlijke kwallen in het water kunnen zitten. Vooral die laatste kunnen een groot probleem vormen. En ook al loopt het kwallen seizoen hier nu op zijn einde, we hebben ons toch niet aan een duik gewaagd. Wel heb ik wat kwallen per ongeluk weggegooid die dood op het strand lagen. Ze zijn dan namelijk heel klein en zien eruit als plastic en ik dacht: laat ik eens denken aan het milieu en wat plastic weggooien. Goddank waren ze dood en heb ik ze niet of vermoord of hebben ze mij gestoken. Over onwetendheid gesproken.

Na onze eerste fijne nacht op de camping, besloten we de volgende dag om verschillende walktracks te doen in de omgeving van Daintree en van het dorp dat er ligt Cape Tribulation. Zo liepen we door prachtige stukken regenwoud waarvan sommige stukken veranderd waren in een klein moeras. Helaas zagen we niet veel wild life deze dagen. Danny was vooral bezig met het spotten van krokodillen, maar ook die konden we niet vinden.

Na twee dagen in het regenwoud te hebben doorgebracht gingen we weer terug naar de bewoonde wereld. Hoewel we alleen een rivier waren overgestoken met de auto voelt het toch een beetje alsof je op een groot afgelegen eiland bent. Het bijzondere aan Daintree is ook dat vlak voor de kust het Great Barrier Reef begint. De slagzin is dan ook: ‘where de oldest rainforest meets the biggest coral reef in the world’. Wij hebben het niet gedaan omdat het er niet het seizoen voor is, maar in de zomer kun je hier ook goed duiken met schildpadden en je kon nu ook wat tours doen met een boot met een glazen bodem zodat je de prachtige vissen in het Reef kon bekijken.

Ondanks dat het twee fijne dagen waren geweest waarin we veel hadden gezien, baalde Danny dat we geen krokodillen hadden gezien. Toen we vanaf de pont wegreden zag hij echter dat er vanaf de parkeerplaats aan de rivier vijf minuten later een krokodillen cruise vertrok. Harrie werd direct omgedraaid zodat we nog mee konden. Danny rende naar de vrouw die de kaartjes verkocht en we konden nog mee. Uiteindelijk vertrok de boot zo’n 15 minuten later, want het is en blijf Australië. We hadden een erg leuke gids op de boot, die ook een hele lieve hond had. Die hond ging even naast iedereen staan zodat hij geaaid kon worden. De gids vertelde aan het begin dat het natuurlijk mogelijk is dat we helemaal geen krokodillen zouden zien, het zijn wilde dieren die je niet kunt dwingen tevoorschijn te komen. Gelukkig wist de man ook heel veel over de andere dieren te vertellen die we zagen, zoals prachtige vogels en een paar vissen. En met de krokodillen zat het wel goed, we kwamen er maar liefst vier tegen! De eerste die we tegen kwamen was Scarface (de gidsen geven de krokodillen die in de rivier wonen namen als ze ouder dan zes zijn). Dat is een hele oude mannelijke krokodil. We hadden geluk want toen we voorbij voeren probeerde hij net over een boomstam op het strand te klimmen. We zagen hem dus helemaal uit het water komen. Onze gids vertelde dat zoiets best bijzonder is. Meestal als je krokodillen ziet liggen ze gewoon stil op de kant en heb je geluk als ze met hun ogen knipperen.

Naast Scarface kwamen we ook nog twee naamloze kleine krokodillen tegen. Een van twee jaar oud en een van vier jaar oud. We kwamen ook nog Elisabeth tegen, een vrouwelijke krokodil. Zij was opvallend kleiner dat de mannelijke en zij lag zoals meestal roerloos op de kant. Maar we konden haar wel van dichtbij bekijken.

Dit spontane tripje met de boot pakte dus heel goed uit en we hebben eindelijk onze eerste krokodillen gezien!