Na onze week in Noosa besloten we weer naar het noorden te rijden en op zoek te gaan naar een baan. Voor mij ging de voorkeur uit naar een farmwork job, omdat ik dan mijn visa met nog een jaar kan verlengen. Al veel sneller dan verwacht vonden we een baan, we gingen aardbeien plukken.

Terwijl we inmiddels al best een eind boven Noosa zaten, werd Danny gemaild met de vraag of we op woensdag konden beginnen bij een aardbeien bedrijf in Stanthorpe. Dat is een klein stadje aan de grens tussen Queensland en New South Wales. Een heel stuk terug naar het zuiden dus. We twijfelde eventjes, maar besloten uiteindelijk toch de gok te nemen en op dinsdag 8 mei reden we zo’n acht uur met Harrie, helemaal terug naar Stanthorpe. Daar merkte we direct dat het in Australië nu echt herfst is en bijna winter wordt. Het was zo’n 14 graden in Stanthorpe en ’s nacht zelfs maar een graad of 8. We lagen dus flink te bibberen in Harrie.

De volgende dag gingen we licht zenuwachtig naar de boerderij. Tegen Danny was vertelt dat we als we er waren iemand moesten bellen, maar die nam in eerste instantie niet op. Uiteindelijk belde ze terug en vertelde ze ons dat we om 14.00 uur terug moesten komen. Ze scheen niet echt te weten wie we waren of dat we vandaag zouden beginnen. Uiteindelijk belde ze ons zo’n 5 minuten later al terug, met de vraag of we vandaag wilde beginnen. Dat wilde we, ons was eerder vertelt dat als we er voor 9:00 uur waren dat we dan diezelfde dag nog konden beginnen. En dus reden we weer naar de boerderij terug, waar we even laten kennis maakte met de leidinggevende. We werden direct meegenomen naar een loods waar 10 Aziatische mensen aardbeien stonden in te pakken. Onze paspoorten werden gescand en er werden foto’s gemaakt voor een werknemers ID.

Toen moesten we mee naar een andere locatie, waar we daadwerkelijk aardbeien zouden plukken. Eerst dacht ik nog dat we eerst een soort uitleg zouden krijgen, maar we moesten direct aan de slag. Met onze trolley (een soort marktkraam op wielen en met een stoeltje waardoor je dichtbij de aardbeien zit) gingen we samen de eerste rij aardbeien plukken. Daar aangekomen zagen we alleen maar Aziatische mensen tussen de aardbeien. Op zich geen probleem, maar ik had ergens gehoopt dat we met wat meer backpackers zouden zitten. Het plukken zelf was oké, het was geen fantastisch werk, maar dat had ik ook geen minuut verwacht. Gelukkig zaten we vlakbij elkaar en konden we gezellig kletsen.

Waar we de eerste twee uur nog vol goede moed aan het plukken waren, sloegen na twee uur toch de twijfels toe. We kregen 3,50 per tree betaalt. Op een tree (een soort laag kratje) gingen twee rijen aardbeien op elkaar. We moesten de slechte aardbeien in een andere tree gooien (daar kregen we ook 3,50 voor). Na zo’n 3 uur werken hadden we bij elkaar 8 treeën. Dat betekent 28 dollar. Uiteindelijk hebben we die dag met z’n tweeën 52 dollar verdient. Met zo’n 6 uur werken. Het minimale uurloon ligt hier in Australië rond de 22 dollar. Reken dus maar uit hoe ver we onder het minimum loon zaten.

Dat was niet het enige probleem dat we met het plukken hadden. Ik wilde dit werk graag doen omdat ik dan mijn visum met een jaar zou kunnen verlengen. We weten niet of we nog een jaar in Australië willen blijven, maar als ik mijn 88 dagen farmwork doe dan is de mogelijkheid er in ieder geval. Maar je moet om je visum te kunnen verlengen wel minimum loon hebben gekregen, anders telt de dag niet mee. Dus dan zouden dit soort slechte dagen niet mee tellen en moet je nog langere blijven. Daarnaast zag ik dat andere mensen, die veel meer ervaring hadden, hoogstens voor zo’n 100 dollar per dag plukte. Ook dat is niet genoeg voor het verlengen van je visum.

Kortom, dit was het gewoon niet. Misschien waren we ook niet klaar om te werken, maar hier hadden we beide geen goed gevoel over. We waren expres op tijd gaan zoeken naar werk, zodat we niet als de nood echt hoog was moesten gaan zoeken. Nu hadden we dus nog de keuze om nee te zeggen. Beide voelde we ons er wel naar over, we zijn geen opgevers en dit voelde echt als falen. Maar aan de andere kant: gingen we dan nog drie weken hier werken om dan moedeloos te besluiten dat we dit echt niet wilde? Wie hielden we dan voor de gek?

Met lood in de schoenen vertelde we de leidinggevende (wiens naam ik niet meer weet, oeps) dat we de volgende dag niet terug zouden komen. Dat leek ze totaal niet vreemd te vinden, dus ik vermoed dat het wel vaker voorkomt. Aan die dag tussen de aardbeien hielde we wel een nare smaak over. Hoewel we beide weten dat het de beste keuze was om niet te blijven, voelde het heel erg als falen. Daarnaast was ik ook bang dat we hierna niet meer aan een baan zouden komen en dat ik over een paar week vloekend terug zou denken aan de aardbeien en zou willen dat ik het niet had opgezegd.

Inmiddels zijn we in een rechte lijn naar boven gereden, naar Cairns om daar werk te zoeken. We hebben besloten het farmwork voorlopig even links te laten, dan maar geen verlenging van het visum. Het is hier in Cairns ook een stuk beter weer, wat ik ook wel fijn vind. De voorspellingen voor Stanthrope waren voor de rest van de week erg koud en het zou een paar nachten zelfs maar 2 graden worden ’s nachts. Niet echt een temperatuur waarbij je in een bus wil liggen. Hier in Cairns gaan we nu zoeken naar banen in een bar of in een winkel. Hopelijk wordt het wat.