Al voordat we naar Fraser Island gingen wilde we graag een kanotocht maken over de Noosa Everglades, maar door slecht weer kwam het er telkens niet van. Het weekend nadat we naar Fraser gingen hadden we meer geluk en peddelde we vol goede moed de Everglades op.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik nog steeds niet precies weet wat een Everglade is. Er zijn er maar twee in de wereld, eentje bij Noosa en eentje in Florida, Amerika. En in die laatste leven krokodillen, dus daar kan je niet echt veilig over kanoën. Het water in de Everglades is licht zout en er komen heel veel ecosystemen samen in het gebied. Maar de echte details kan ik je niet vertellen. Zelfs na wat speurwerk op Wikipedia (toch je beste vriend in dit soort gevallen) bood geen uitkomst.

Maar goed, die kanotocht dus. Danny had vijf jaar geleden al eens zo’n kanotocht gedaan van twee dagen. In eerste instantie waren we ook aan het kijken voor een meerdaagse tocht, maar omdat we er niet echt een konden vinden en degene die we wel konden vinden best duur waren besloten we gewoon zelf op de gok het water op te gaan. Op vrijdag 4 mei reden we naar een mooie camping bij de Everglades. We konden Harrie mooi aan het water zetten en we konden voor 50 dollar een kano huren. Met een tas vol eten en drinken, onze waterdichte box en een kaart van de omgeving stapte we vol goede moed in de kano.

Al snel bleek dat met zijn tweeën peddelen een soort teamwork vereist dat we nog niet echt onder de knie hadden. Na heel wat beschuldigingen heen en weer over wie het hardst en best peddelde kwamen we uiteindelijk in een soort van ritme dat we beide oke vonden. Het water was niet diep en in het meer konden we (mochten we omslaan) eigenlijk overal staan. Midden op het meer hebben we een tijdje stil gelegen om te genieten van de stilte en van alle vogels die heel dichtbij voorbij vlogen. Het was alsof ze ons totaal niet doorhadden, we zagen pelikanen voorbij zwemmen en vliegen, zwaluwen raakte op een haar na onze boot en talloze andere vogels kwamen voorbij.

 

Onze eerste stop na ongeveer anderhalf uur peddelen was het informatie centrum. Dat was een klein huisje aan de rand van het meer waar je even naar de wc kon of kon bekijken wat voor dieren er allemaal in de Everglades leven. Er bleek ook een haaisoort in de rivier voor te komen die wel vier meter lang wordt en waarvan bekent is dat hij wel eens mensen aanvalt. Dat maakte het tochtje direct honderd keer spannender. Na even rond te hebben gekeken en wat vissen te hebben gevoerd stapte we weer in de boot en peddelde we de rivier op. Dat was een prachtige tocht door de natuur. In Australië heb je veel van dit soort natuurparken, waarvan je ziet dat er nog weinig tot geen invloed van de mens op de natuur is geweest. Alles gaat zijn gang en er wordt niet ingegrepen door mensen.

 

Rond 15 uur besloten we om terug te peddelen naar de camping. Eerst gingen we op een eilandje nog even naar de wc. Terwijl we terug liepen naar de boot zagen we een slang voorbij kruipen in de bosjes. Dat was onze eerste echte ervaring met een slang in het wild. Ik moet zeggen dat het wel schrikken was en dat ik best hard terug rende naar de boot.

Tijdens de terugtocht liepen de gemoederen in de boot hoog op omdat we van plek gewisseld waren. Mijn taak achterin was nu om te sturen en Danny vond dat ik dat absoluut niet kon, terwijl ik juist vond dat Danny de boot elke keer uit de richting peddelde. Na heel wat boze woorden, blikken en gespetter besloten we voor de goede vrede toch maar weer om te draaien, zodat Danny kon sturen en ik de boot niet uit de richting peddelde. Het laatste stuk over het meer was sowieso lastig omdat het behoorlijk was gaan waaien en omdat het voor mijn gevoel echt niet op schoot. Na een half uur peddelen waren we voor mijn gevoel nog steeds op dezelfde plek. Dat was niet helemaal zo maar het haalde de moed er wel een beetje uit.

Uiteindelijk kwamen we rond half 5 weer aan bij de camping. Bij het inleveren van de spullen een half uurtje later bleek dat ze op de camping al erg ongerust over ons waren geweest. Blijkbaar moest je voor half 5 terug zijn (wisten we niet) en de mensen van de camping waren net bezig om een reddingsteam te bellen om ons te gaan zoeken. Gelukkig was het reddingsteam nog niet onderweg en waren de mensen niet boos. Ze waren oprecht heel ongerust over ons geweest en blij dat we nu weer veilig op de camping waren. Na al dat gepeddel was het tijd voor een lekkere douche en vroeg naar bed.