Nadat we een heerlijk paasweekend doorbrachten in Brisbane en Surfers Paradise, begonnen we aan Danny’s droomweek. We bezochten drie pretparken in drie dagen. Na een week lang in de rij te hebben gestaan, met broodjes in de rugzak te hebben rondgelopen en om de zoveel meter huilende kinderen te hebben gezien vertrokken we naar de ultieme backpacker stad: Byron Bay.

Begrijp me niet verkeerd, de pretparkdagen waren top en we hebben ons goed vermaakt. We gingen naar Seaworld, MovieWorld en Wet ’n Wild. Maar ik kan er niet echt over bloggen want ze zijn zoals elke pretparkdag was: leuk, een tikje vermoeiend en veel spanning in de achtbanen. Een kleine sfeerimpressie:

Na al die pret en drukte hadden we wel behoefte aan een paar relaxdagen. En waar kan dat beter dan in het backpackerswalhalla van Australië. Byron Bay ligt in het meest oostelijke puntje van Australië. Het is niet groot, op papier heet het een stad maar het lijkt meer op een dorp. Dat komt ook door de kleine binnenstad waar je zo doorheen loopt. Byron is vooral een hele relaxte stad, die sfeer hangt ook overal. De aussies zijn al erg van ‘take it easy’ en ‘easygoing’ maar Byron Bay is daar het beste voorbeeld van. Iedereen lijkt relaxt te zijn, niemand heeft haast. De mensen zijn aardig tegen elkaar en nemen de tijd voor elkaar.

In Byron Bay zijn geen gratis campingspots en dus hebben we voor het eerst deze reis besloten om te betalen voor een slaapplaats. We rijden naar Arts Factory Lodge, dat is een hostel aan de rand van Byron Bay. Het heeft een eigen zwembad, met daaromheen de dorms. Er zijn grote tipi tenten waar mensen in kunnen slapen, een groot grasveld om je eigen tent op te zetten en er een groot terras bij een vijver. Wij kunnen Harrie op het parkeerterrein zetten en mogen voor het bedrag van 19 dollar per nacht per persoon hier slapen en gebruikmaken van alles faciliteiten van het hostel. Zoals het echte millennials betaamt is het eerste wat we doen in het hostel al onze elektronica opladen. Het is een heel nieuwe ervaring om in een hostel te slapen. Waar we op campinggrounds wel andere backpackers zien is iedereen een beetje bij zijn eigen bus/auto/tent bezig. Hier is iedereen constant met elkaar bezig.

In de middag gaan we naar het strand. Het is zaterdag en dus is het druk bij het strand. Iedereen geniet van de zon en van elkaar. Er wordt muziek gespeeld door wat mensen en wij strekken ons uit op onze handdoek. In de avond kunnen we weer lekker douche en kan ik me eindelijk weer helemaal schoon schrobben. Die avond gaan we namelijk iets wilds doen: we gaan uit. Dat hebben we al een hele tijd niet meer gedaan en ik vraag me af hoelang ik het vol zal houden. Ons ritme is namelijk zo dat we er rond 22:00 uur echt wel af liggen. We gaan eerst gezellig uiteten, onderweg komen we talloze muzikanten tegen. Het is echt een ding om als zanger/band een straatoptreden te doen in het centrum. Na een kort bezoekje aan het strand en een ijsje gaan we naar een groot café waar ook een band optreed. Het leuke van Australië is dat als er muziek is, iedereen danst. Dat zagen we ook bij een eerder optreden, iedereen danst gelijk mee.

Vijf jaar geleden is Danny ook in Byron Bay geweest en dus gaan we deze avond ook herinneringen ophalen in the Cheeky Monkey. Een club waar het vooral draait om zien en gezien worden. Het is niet helemaal ons ding, maar we kunnen wel even lekker dansen en mensen kijken. Rond half 1 ben ik echt op en vertrekken we richting het hostel, waar het nog een drukte van jewelste is. Daar kan ik helaas niet echt van genieten, want ik wil maar een ding: slapen.

De volgende dag slapen we een beetje uit en modderen we in de ochtend een beetje aan. We nemen een duik in het zwembad, luieren in de bus en we proberen nog wat te slapen. In de middag vertrekken we naar de vuurtoren van Byron Bay. Die staat op het meest oostelijke puntje van het vasteland en de weg ernaartoe is een mooie hike. Eerst lopen we over het strand en kijken vanaf een hoge rots naar alle surfers die ver van de kustlijn bezig zijn. De golven zijn hoog en het ziet er dan ook indrukwekkend uit. Dan lopen we via een smal pad verder naar boven, waar we prachtig uitzicht hebben over de zee en we proberen dolfijnen te spotten. Helaas zien we niet echt iets. Na een kleine klim komen we aan bij het bordje dat aankondigt dat dit het meest oostelijke puntje van het Australische vasteland is. We lopen daarna nog verder naar de vuurtoren en bekijken vanuit daar ook het andere strand, wat veel weidser is dan Main Beach, wat we eerder bezochten. De hele hike duurt zo’n twee uur. Moe en met veel mooie foto’s keren we terug naar het hostel.

Op maandag moeten we rond 11:00 uur uitchecken. Harrie laten we nog even op het parkeerterrein staan zodat we nog even de stad in kunnen. Hier doen we nog wat boodschappen en we lopen nog een keer langs het strand. Met Harrie rijden we Byron uit en stoppen we langs verschillende afgelegenere stranden. Hier is het zwemmen in de golven veel leuker omdat het minder druk is (dus minder kans dat je per ongeluk over iemand anders heen zwemt) en de golven hoger lijken. We vermaken ons hier een hele tijd en uiteindelijk rijden we naar een campingspot. We laten Byron Bay nu echt achter ons.