De eerste week in Sydney vond ik spannend, leuk en doodeng. Natuurlijk was het heerlijk om te beseffen dat we nu echt in Australië waren en alle beroemde gebouwen in het echt te zien. Maar ik werd ook overvallen door twijfels en onzekerheden. En hoewel de eerste paniek inmiddels wel gezakt is, heb ik de afgelopen tijd doorlopend twijfels en paniekmomenten gehad.

Die twijfels gaan helemaal niet over: ik wil terug naar huis. Dat was alleen de eerste paar dagen zo. In Nederland had ik me rationeel voorbereid op het feit dat ik mijn oude leven vaarwel zei. Ik wist dat ik een leven achter me liet waar ik niet naar terug zou kunnen gaan. Maar pas in Sydney ging ik dit echt voelen. Ook ging ik hier pas voelen dat we de mensen van wie we afscheid hadden genomen echt een lange tijd niet meer zouden zien. Ik vond het een naar besef dat ik aan de ene kant dacht: ‘wat doen we hier we moeten terug’ en aan de andere kant wist dat ik niet terug kon naar het leven waar ik naar terug verlangde. Na een paar dagen zakte dat gevoel gelukkig en het gevoel: ‘we moeten hier weg’ is niet meer terug gekomen.

Ik ben iemand die veel nadenkt over dingen en veel in mijn hoofd zit. Dat heeft zo zijn voordelen, maar nu ik op reis ben ervaar ik ook zeker de nadelen. Ik had gehoopt dat ik veel van de drukte die in mijn hoofd zit in Nederland zou kunnen laten. Dat is natuurlijk niet gebeurd en dus struggle ik hier verder met dezelfde ‘problemen’. Ik ervaar vaak een bepaalde druk van andere, namelijk dat we een zo’n vet mogelijke reis moeten maken en zoveel mogelijk mensen moeten ontmoeten en op de mooiste en leukste plekken moeten komen. Niemand heeft tegen me gezegd voor ik op reis ging dat hij of zij dit van mij verwachtte. Maar ik denk dat jullie thuis dat allemaal van mij verwachten en dus denk ik de hele tijd: doen we het wel goed? Hebben we het wel leuk genoeg? Is dit wel echt wat er van ‘ons’ verwacht wordt? Die gedachten nemen me vaak over en daardoor weet ik niet altijd of ik nou iets wil omdat ik het zelf leuk vindt of omdat ik denk dat andere vinden dat dit bij het reizen hoort.

Het is erg vermoeiend vind ik zelf en ik probeer het ook uit te zetten, maar ik merk dat zoiets lastig gaat. Ook het puntje ‘andere mensen ontmoeten’ vind ik lastig. Elke dag zien we backpackers en andere mensen die aan het reizen zijn, maar we hebben nog niet echt contact met mensen gelegd. Ik denk dan: dat is fout want dat moet. En dan zitten we op een camping waar alleen maar backpackers staan en dan denk ik: waarom hebben we met niemand gepraat?! Doen we iets fout?!

Ik denk dat we niets fout doen. Als ik namelijk echt kijk zie ik op de campings niemand echt met elkaar praten. Het is vooral de groepjes die al lang geleden zijn gevormd of gewoon de reisstellen met elkaar. En tuurlijk kan ik ook op mensen af stappen en gewoon een praatje maken, maar ik merk dat ik dat heel lastig vind. Want ik denk direct: ik ben niet leuk genoeg, deze mensen zien eruit als echte backpackers en die vinden mij vast stom. En zo houdt het zichzelf een beetje in stand. Het is gewoon een drempel waar ik over moet en een flow waar we misschien nog in moeten komen. Het is ook niet helemaal waar wat zich in mijn hoofd afspeelt want we maken op veel campings ook wel praatjes met mensen. Oke we hebben niet direct een vriendschap gesloten die de rest van ons leven zal duren, maar je kan niet alles in een keer hebben.

Hopelijk heb ik jullie niet teveel vermoeid met al mijn gedachtespinsels. Ik wil graag een eerlijk beeld geven over onze reis. En geloof me ik heb het hier heerlijk en ik ben elke dag zo dankbaar en blij dat we deze reis kunnen en mogen maken. Maar door social media en verhalen van andere lijkt het soms wel alsof het iedereen direct goed af gaat en lukt. Terwijl ik denk (of misschien hoop haha) dat iedereen twijfels en struggles heeft. Misschien niet dezelfde als ik, maar ook twijfelen over welke route je gaat nemen kan vervelend zijn.