Australië, het land van zon, zee en BBQ’en. En het land waar als het regent, het ook direct goed regent. Onze eerste dagen reizen vielen daardoor letterlijk in het water.

Want jeetje wat regende het de eerste dagen. Toen we op dinsdag 20 maart vanuit Sydney vertrokken was er nog niet zoveel aan de hand. De zon scheen, het was niet te warm en we hadden er zin in. Bij de Woolworths hadden we nog wat ingeblikt eten ingeslagen en nu waren we echt ready to go. Omdat we pas wat later op de dag vertrokken, reden we niet direct naar Newcastle maar stopte we ongeveer halverwege. Op een camping hoog in de bergen. Door de palmen onderweg leek het alsof we in het regenwoud kampeerde. ’s Avonds begon het ook daadwerkelijk te regenen, maar het was een klein buitje en we gingen onder de achterklep zitten. Danny stookte een mooi vuurtje en toen het later op de avond harder begon te regenen gingen we gewoon naar bed.

 

 

’s Ochtends regende het nog steeds. Na een vlug ontbijt reden we naar Newcastle. Onderweg zagen we pas hoe hard het echt regende, het kwam met bakken uit de hemel. En hoewel het pas 12 uur ’s middags was, leek het al avond te zijn zo donker was het. Richting het centrum van Newcastle moesten we door diepe plassen rijden en waren straten gedeeltelijk onder komen te staan. ‘Ach we zijn Nederlanders, we zijn wel wat gewend’, dacht ik nog optimistisch. En natuurlijk zijn we regen gewend, maar dit was andere koek. Het regende de hele dag zo hard, het was alsof de zee naar beneden kwam gevallen. Hierdoor waren onze schoenen al snel doorweekt en omdat het leven in Australië vooral op het buiten zijn gericht is, was er in Newcastle ook niks te beleven. Langzamerhand begon zich wanhoop van mij meester te maken.

 

Gelukkig was Danny er. Hij bleef positief en bedacht dat we misschien naar de bioscoop konden gaan. Tomb Raider speelde niet ver van het centrum rond 16:00 uur. Na even mokken stemde ik toe, want wat konden we anders. Het was een van de beste beslissingen in onze korte reis. In de bioscoop was het semi warm (de Aussie’s houden nogal van hun airco en die zetten ze ook gewoon op standje maximaal als het buiten overstroomt van de regen) maar het beste waren de stoelen. Grote comfortabele stoelen waarbij je de voetsteun omhoog en de rugleuning naar achteren kon doen. De film was ook best leuk en dat maakte dat mijn blijheid weer helemaal terug was. Zelfs het feit dat het buiten nog steeds regende kon de pret niet bedreven. Omdat koken niet echt mogelijk was in de stromende regen aten we bij MacDonalds en daarna parkeerde we Harry op een verzopen campeerveld. Daar gingen we maar direct het bed in, want meer was even niet mogelijk.

De volgende dag hadden we meer geluk, het was droog! Dat was dubbel goed nieuws omdat onze arme Harry d’n Twide al die regen niet echt aankon. Het dak lekte. Niet heel erg, maar de druppels vormde wel een steeds grotere natte plek op ons matras. Gelukkig ben ik op reis met handyman Danny. Die bij de eerste de beste bouwmarkt goede tape kocht (daar heeft hij verstand van, ik zag gewoon tape in verschillende kleuren) en het lek zo goed als het ging probeerde te maken. We reden die dag naar Nelson Bay, het was bewolkt maar droog en dat was heerlijk. We wandelde over de mooie strandjes en bezochten ook de beroemde zandduinen iets verderop. Je waant je daar echt in de Sahara. ’s Avonds kampeerde we bij een golfclub en namen we een heerlijke warme douche. Het was inmiddels namelijk weer gaan regenen, dus we konden het wel gebruiken. Na een maaltijd van erwtjes en wortels uit blik en aardappelpuree uit een zakje gingen we alweer vroeg naar bed.

 

Helaas hield de regen opnieuw aan, de hele nacht en ook de volgende dag. Mijn humeur daalde hierdoor snel. We reden richting Forster, dat er op de plaatjes prachtig had uitgezien met een azuurblauwe zee. Onderweg kon ik soms niet verder dan tien meter voor me kijken door de regen en eenmaal in Forster aangekomen was de zee koud en grijs en stonden de straten onder. Langzamerhand werd het ons duidelijk dat deze omgeving niet echt zoveel regen kan verwerken. Rivieren waren overstroomd, straten stonden onder, hele weilanden stonden blank en overal waren onstuimige watervallen ontstaan van al het water dat van de berg naar beneden stroomde. Ook bij elk wegrestaurant of koffietentje waar we stopte hadden ze last van lekkage’s.

En wat doe je als het voor de derde dag opeen regent? Dan ga je naar de Macdonalds om al je elektronica op te laden. Loop je erbij in een trui en met sokken in je slippers omdat het weliswaar niet echt koud is, maar je het door alle regen wel koud hebt. En je gaat weer naar de bioscoop, om het weer maar even te ontwijken. Ik verloor soms even de moed, maar gelukkig Danny niet. Die trok me af en toe weer uit de wanhoop, want ja wat konden we er nu eigenlijk tegen doen? We konden wel boos worden op al die regen, maar daarmee werd het niet beter weer.

 

Inmiddels zitten we met een mooi zonnetje op een fijne camping vlakbij Port Macquarie. De regen is over en hoewel er nog wel meer voorspeld is, gaan we die proberen te ontwijken. Want hoewel het niet koud is, is kamperen met regen gewoon kut. Je kunt niet buiten koken, alles wordt langzaam klam en koud en je kunt niks meer drogen. Maar laat ik niet teveel klagen, want ik ben immers in Australië.