Over precies twee weken stappen we in het vliegtuig naar Australië. Inmiddels is het echte afscheid nemen begonnen. Afscheid van mensen, van banen, van huizen. Een vrij definitief afscheid. 

Want op 4 maart sluiten we ons oude leven hier definitief af. De huizen waar we nu wonen, daar gaan we nooit meer in wonen. De banen die we nu opzeggen, daar gaan we (waarschijnlijk) niet meer naar terug. Dat definitieve is wel beangstigend. Want nu hebben we het ook best oké. De afgelopen tijd denk ik af en toe: waarom gaan we dit doen? Waar beginnen we in godsnaam aan? Ik ben nu, hier, toch ook gelukkig. Ik heb hier nu toch ook een leuk leven waarin ik werk, leuke dingen doe en af en toe iets van de wereld zie.

Ondanks dat alles weet ik heus wel dat dit iets is wat ik graag wil. Iets waar ik altijd spijt van ga krijgen als ik dat niet ga doen. En hoewel ik inmiddels elke avond wakker lig en na lig te denken over het grote onbekende Australië en alles wat we daar gaan tegenkomen, heb ik er ook steeds meer zin in. Dat komt deels omdat ik zo toe ben aan vakantie, want dat gaat het in het begin natuurlijk vooral zijn. Sinds afgelopen augustus heb ik bijna elke week full time gewerkt, bij drie banen en dat was behoorlijk pittig af en toe. Weken van 50 uur of meer waren (voor ons allebei) geen uitzondering. Maar ik heb er ook steeds meer zin in omdat ik benieuwd ben naar wat we er gaan beleven en wat het ons gaat brengen. Gaan we veel veranderen? Gaat onze relatie veranderen? Dat zijn allemaal vragen waar ik over nadenk.

Nog heel even en dan zijn we in Australië, dat lijkt nog steeds heel onwerkelijk. Ik kan ons daar nog steeds niet plaatsen. Maar over twee weken zal het wel moeten, want dan gaan we.