Vandaag zijn er nog 59 dagen te gaan tot we het vliegtuig in stappen en vertrekken naar Australië. Dat zijn nog een kleine twee maanden. In mijn hoofd hebben we nog zeeën van tijd. Tijd om afscheid te nemen, om nog leuke dingen te doen met iedereen, om in te pakken en om dingen weg te doen. Maar hoe mee afspraken er in mijn agenda verschijnen, hoe vaker ik besef dat we eigenlijk niet meer zoveel tijd hebben.

Eind september kochten we de vliegtickets voor 4 maart. Maart leek toen eindeloos ver weg. Het waren toen nog 5 maanden, bijna een half jaar dus. Ik was druk aan het werk, de feestdagen waren nog niet in de buurt, ik zou in november jarig zijn en zo stonden er nog talloze dingen op de planning. Ook in november voelde de tijd tot maart nog als een eeuwigheid. Het gevoel begon te kriebelen, ik werd soms zenuwachtig bij het idee om weg te gaan, maar toch. Maart was nog steeds ver weg.

Tot ik een paar dagen geleden af stond te tellen tot het 0.00 uur was en het nieuwe jaar aanbrak. Maart voelt opeens angstaanjagend dichtbij. Zestig dagen klinkt als heel veel, maar mijn agenda is vol en de weken vliegen voorbij. Opeens krijgen dingen haast, het inpakken en vooral het weggooien moet nu echt gebeuren. Banen moeten worden opgezegd en ook mijn huur moet binnenkort worden opgezegd. Het wordt nu allemaal heel echt.

Begrijp me niet verkeerd, hier kijk ik al vier jaar naar uit. Al zolang Danny en ik het plan hebben bedacht en steeds verder hebben uitgedacht om naar Australië te gaan. Vier jaar lang was het een droom die ver weg leek en nu opeens staat die droom op het punt te beginnen. Ik kan niet wachten, maar vind het ook bloedspannend. Inmiddels zit ik in de fase dat ik vrolijk kan uitzien naar het moment dat we echt gaan. Maar hiervoor was ik vooral bang. Bang om mensen te verliezen (want hoe onderhoud je banden met mensen als je niet weet wanneer je elkaar terug ziet), bang dat er iets ergs zou gebeuren of met mij of met iemand in Nederland en hoe moest ik daar dan op reageren en bang voor het gemis en de heimwee die ik waarschijnlijk ga voelen als ik weg ben.

Inmiddels ben ik niet meer bang of alleen nog af en toe. Spannend vind ik het wel, maar ik heb er ook heel veel zin in. Ik kijk uit naar wat we daar gaan beleven en wat we daar gaan mee maken. Het moment dat we gaan is dus al bijna, nog maar 58 nachtjes slapen.